Интересно е што зборот „муабет“ потекнува од арапскиот збор *махабба* (محبة), што означува љубов, наклонетост и приврзаност. Преку турскиот јазик, каде што *muhabbet* означува и љубов и пријатен разговор, овој збор станал дел од нашето секојдневие.

Од циклусот „Мудрости на старите лабуништани“

Старите лабуништани во принцип се труделе сè што заработувале за живот и сè со што ги прехранувале своите семејства да биде стекнато на дозволен и чесен начин — што би се рекло, со пот заработено. Особено се внимавало заработката да биде алал.

Секое село отсекогаш имало луѓе на кои како главна работа да им била да се занимаваат со животот на другите. А кога ќе немале што да прераскажуваат, знаеле и да измислат, само да не им помине денот без туѓо име во устата.

Ова кажување е поврзано со една понова генерација лабуништани и со времето кога, со воведувањето на повеќепартискиот систем, изборите и предизборните кампањи станаа дел од секојдневието и во нашето село.

Лесно е да се избира и да се одлучува кога последиците од изборот ќе ги трпи некој друг.

Старите лабуништани, покрај тоа што биле познати како добри мајстори, биле прочуени и по своите занаети. А занаетчиските работилници не биле само места каде што се работело и заработувало. Тие често биле и места за средба, разговор и дружење.

Печалбарската традиција кај старите лабуништани има длабоки и далечни корени. Уште од времињата за кои се памети и се прераскажува, меѓу жителите на Лабуништа имало луѓе кои заминувале далеку од своите домови и семејства, во потрага по работа и подобра егзистенција.

Кога ќе умрам, не сакам околу мене да правите големи церемонии, ниту многу да ми учите Јасин и хатми. Само едно сакам да ви оставам во аманет...

Кога ќе се слушне дека некој се разболел, а особено ако станува збор за потешка болест, ретко кој останува рамнодушен. Роднини, другари, комшии и познаници одат да го посетат и му посакаат побрзо закрепнување.

Кога ќе станело збор за изградба на пат, училиште, џамија, црква, чешма, мост или некој друг хајрат, луѓето се здружувале и, секој според своите можности, учествувале во заедничката акција.

Старите лабуништани немале можност за високо образование. Животот рано ги упатувал кон работата, наместо кон училишните клупи. Но, меѓу нив имало луѓе со природна интелигенција, бистра мисла и животна мудрост од кои можело многу да се научи.

Старите лабуништани не донесувале лесно и набрзина суд за човек кого не го познавале добро, ниту го граделе своето мислење за другите врз основа на туѓи зборови и прераскажувања. Знаеле дека секоја кажана приказна не е и целосна вистина и дека човекот најдобро се запознава преку личниот однос и непосредното искуство.

Старите лабуништани умееле со една кратка и духовита реченица да кажат повеќе отколку што понекогаш можат да објаснат цели страници. Нивните кажувања биле родени од животното искуство, од секојдневните маки и од внимателното набљудување на луѓето. Зад шегата често се криела сериозна вистина, а зад едноставните зборови — длабока животна поука.

Старите лабуништани умееле преку шега и досетка да кажат големи вистини. Затоа и ова кажување за аџо Јашар останало да живее меѓу народот како симболична порака дека кога поддршката изостанува таму каде што најмногу ја очекуваме, тогаш и најдобрите намери и најголемите напори тешко можат да успеат.