Во старо Лабуништа, полјакот не бил само човек што шетал низ полето. Тој бил чувар на туѓиот труд, на посевите, на бериќетот и на надежта дека она што било посеано ќе биде и собрано.

Затоа, кога се избирал селски полјак, најзаинтересирани биле токму оние што имале ниви во полето. Но, во една таква пригода се случило нешто што подоцна долго се прераскажувало меѓу старите лабуништани.

Речиси и да нема човек од постарите генерации во Лабуништа што не слушнал за аџо Илмија — познат мајстор, снаодлив човек и личност за која меѓу народот се раскажувале разни анегдоти.

Кога годините веќе не му дозволувале да го работи мајсторскиот занает како порано, неговите другари, сакајќи да му помогнат да има некаква работа и заработка, решиле да го предложат за селски полјак — човек што ќе ги чува нивите и посевите во лабунишкото поле.

За таа цел бил организиран собир на граѓаните, на кој присуствувале голем број жители на селото.

Кога дошло време да се избере полјакот, се пријавиле неколку кандидати. Секој имал свои поддржувачи, но најбројни и најгласни биле поддржувачите на аџо Илмија.

Иако не бил човек кој многу се занимавал со нивите и полето, благодарение на поддршката на своите верни другари, бил избран со големо мнозинство гласови за нов селски полјак.

Откако завршил изборот, аџо Илмија и неговите другари заминале да прослават.

Сите биле весели и задоволни што нивниот човек бил избран. Аџо Илмија станал, им се заблагодарил за големата поддршка и им рекол:

— Навистина ви благодарам од срце. Без вас никогаш немаше да бидам избран за полјак. Ама, нешто ме чуди…

Другарите љубопитно го погледнале, а тој продолжил:

— Како тоа за мене гласавте само вие, од кои никој нема ни педа нива во полето, а од тие што имаат ниви — речиси никој не гласаше за мене?

Потоа за миг замолчел, ги погледнал и додал:

— Што ќе чувам јас за вас, кога вие немате ни педа нива?

Другарите се погледнале меѓу себе и останале без одговор.

А аџо Илмија, можеби и без намера да изрече некаква голема мудрост, со едно едноставно прашање ја открил суштината на целиот избор.

Лесно е да се избира и да се одлучува кога последиците од изборот ќе ги трпи некој друг.

Оние што најгласно го поддржувале аџо Илмија немале свои ниви што требало да им бидат чувани. За нив изборот бил пред сè поддршка на пријател. Но оние што имале нива, посев и вложен труд, на изборот гледале поинаку — затоа што тие имале што да загубат.

И токму тука ова старо лабунишко кажување ја надминува нивата и полето.

И денес лесно е да одлучуваме за туѓото: за туѓиот имот, туѓите пари, туѓата работа, туѓата институција, туѓата иднина. Лесно е да предложиме некого, да поддржиме нечиј избор или да дадеме совет кога евентуалната погрешна одлука нема да падне врз нашиот грб.

Но кога нешто е наше, кога во него сме вложиле труд, време и надеж — тогаш многу повнимателно избираме кому ќе му го довериме.

Затоа вистинската одговорност започнува тогаш кога за заедничкото се грижиме со истата совест со која би се грижеле за сопственото.

Не е секоја гласна поддршка доказ за исправен избор, ниту секое мнозинство гаранција дека е избран најсоодветниот човек. Вредноста на изборот се гледа и во тоа кој ја носи одлуката, а кој ќе ги носи нејзините последици.

И можеби токму затоа од оваа стара лабунишка случка останала една мудрост која и денес звучи толку актуелно:

„Најлесно е да поставуваш чувар на туѓа нива.“

✍️ Јакуб Казимоски

Од циклусот „Мудрости на старите лабуништани“