АКО НАВИСТИНА МИ САКАТЕ ДОБРО — КЛАЊАЈТЕ НАМАЗ

Последниот аманет на аџи Арслан Ќазимоски ефендија

Лабуништа во минатото имало свои оџи, и тоа во поголем број. Некои од нив служеле како имами во една од двете селски џамии — Горната и Долната џамија, некои предавале веронаука во селското училиште, а други биле на служба како имами во џамиите на околните села. Меѓу нив имало школувани имами, но и такви кои својата верска наобразба ја стекнувале покрај постарите и поискусни оџи.

Меѓу школуваните имами посебно место заземал аџи Арслан ефендија, кој долго време служел како имам во Долната џамија. Својата наобразба ја стекнал во учителско-медресанска школа во Битола, а за време на својата служба бил и селски матичар.

Се одликувал со смиреност, проницливост, ведрина и мудрост. Бил ценет и почитуван не само во Лабуништа, туку и пошироко, а како имам извесно време служел и во други места.

Она што особено сакам да го забележам во оваа прилика се неговите зборови, изговорени пред да се пресели на Ахирет. Оваа случка лично ја слушнав од еден од неговите синови, кој беше редовен џематлија во времето кога и јас служев како имам во истата Долна џамија во која некогаш служел неговиот татко.

Во длабока старост, кога болеста веќе го врзала за постела, аџи Арслан ефендија им се обратил на своите синови:

„Кога ќе умрам, не сакам околу мене да правите големи церемонии, ниту многу да ми учите Јасин и хатми. Само едно сакам да ви оставам во аманет: ако навистина ми сакате добро и по мојата смрт — редовно клањајте намаз.“

Синовите го погледнале зачудено, а тој им објаснил:

„Ако редовно клањате намаз, секој ден ќе ја учите довата:

“Раббена-гфир ли ве ли-валидајје…”

“Господару наш, прости ми мене и на моите родители.”

Така, секој ден ќе се сеќавате на мене во вашите дови. За мене тоа ќе биде повеќе од доволно.“

Неговите синови добро ја разбрале последната порака на својот татко и навистина останале меѓу оние кои редовно го извршувале намазот.

Во овие едноставни зборови се крие голема родителска и верничка мудрост. Аџи Арслан ефендија не го потценувал учењето Куран, хатмата или довата за починатите. Напротив, сакал на своите деца да им остави уште подлабока порака: да не се сеќаваат на својот татко само повремено, туку нивната вера и намазот да бидат трајни, а довата за родителите — секојдневна.

Токму на тоа нè потсетуваат и зборовите на Аллаховиот Пратеник, а.с., дека кога човекот ќе умре, неговите дела престануваат освен во три случаи: трајна садака, знаење од кое луѓето имаат корист и добро воспитано дете кое прави дова за него.

Аџи Арслан ефендија, всушност, не барал само неговите деца да се сеќаваат на него по неговата смрт. Сакал да остави зад себе деца кои ќе останат во намаз, во вера и во дова.

Зашто вистинското наследство не се мери само со она што ќе им го оставиме на децата во раце, туку и со она што ќе го оставиме во нивните срца. Имотот може да се потроши, споменот може да избледи, но верата, намазот, добриот карактер и довата што ќе продолжат по нас — тоа е наследство што трае.

Зашто едно е да им оставиш нешто добро на своите деца, а сосема друго — зад себе да оставиш добри деца.

✍️ Јакуб Казимоски

Од циклусот „Мудрости на старите лабуништани“