Секое село отсекогаш имало луѓе на кои како главна работа да им била да се занимаваат со животот на другите. А кога ќе немале што да прераскажуваат, знаеле и да измислат, само да не им помине денот без туѓо име во устата.

Најчесто на мета им биле токму оние што си ја гледале својата работа, чесно заработувале и немале време да се занимаваат со туѓите животи.

А муабетот, кога еднаш ќе тргнел од човек на човек, ретко останувал онаков каков што бил на почетокот.

Но имало и луѓе што не верувале во секој муабет и не донесувале лесно суд за другите. Еден од нив бил аџо Зулал, еден од оние стари лабуништани кои мудроста не ја учеле од книги, туку од животот и од луѓето.

Иако уште пред педесетина години се преселил во Струга, останал силно врзан за Лабуништа, за своите соселани и за сè што се случувало меѓу нив. Ги познавал луѓето, нивните фамилии и старите куќи, но добро ја познавал и човечката природа.

Знаел дека во секое место има луѓе што повеќе се занимаваат со туѓите животи отколку со својот. Еден ќе каже нешто, друг ќе додаде, трет ќе го пренесе како да го видел со свои очи — и така од мал муабет знаела да израсне цела приказна.

За таквите муабети аџо Зулал знаел едноставно да рече:

— Ех, внучко, луѓето се такви: ако имаш опашка, ќе ти ја скинат; ако немаш, ќе ти ја стават.

Во тие неколку зборови имало повеќе животно искуство отколку што изгледа на прв поглед.

Ако човек има некоја слабост, секогаш ќе се најде некој да ја забележи, да ја зголеми и да ја разгласи. А ако нема што да му најдат, ќе се најде и некој што ќе измисли нешто, само за да има што да зборува.

Затоа човек не треба животот да го помине правдајќи се пред секого и трчајќи по секој муабет. Достоинството се чува со чесен живот, чист образ и мирна совест.

А оваа мудрост не е поука само за оној за кого се зборува. Таа е поука и за оној што зборува, слуша и пренесува. Зашто не е одговорен само оној што измислува, туку и оној што без да провери поверувал и го пренел муабетот понатаму.

Човекот најдобро се брани од туѓите зборови со својот живот, а една заедница најдобро се познава по тоа како ја чува честа на своите луѓе кога тие не се присутни.

✍️ Јакуб Казимоски

Од циклусот: “Мудрости на старите лабуништани“