Една од убавите навики што со генерации се негува меѓу Лабуништаните е зијаретот – посетата на болните.

Кога ќе се слушне дека некој се разболел, а особено ако станува збор за потешка болест, ретко кој останува рамнодушен. Роднини, другари, комшии и познаници одат да го посетат и му посакаат побрзо закрепнување.

Порано оваа традиција била уште поизразена. Старите раскажуваат дека кога низ селото ќе се слушнело дека некој се разболел, не се гледало дали е фамилија, фара, сосед или само стар пријател и познаник. Се одело на посета. Некогаш, буквално цело село знаело да помине низ домот на болниот, само за да му покаже дека не е сам и да му посака здравје.

И до денес кај нас останал изразот:

„Џишмишала!“

Збор што нашите стари го употребувале кога посетувале болен, а кој потекнува од турското „Geçmiş olsun“ – во значење: „нека помине“, „со помин да е“, „побрзо да оздравиш“.

Во време кога животот станува сè побрз, а луѓето сè позафатени, вреди да ги зачуваме токму ваквите навики на нашите постари.

Да не го заборавиме болниот. Да го посетиме, да му посакаме здравје и да му покажеме дека не е сам.

И тоа е една од убавите особини по кои Лабуништаните отсекогаш се препознавале.