Старите лабуништани умееле со една кратка и духовита реченица да кажат повеќе отколку што понекогаш можат да објаснат цели страници. Нивните кажувања биле родени од животното искуство, од секојдневните маки и од внимателното набљудување на луѓето. Зад шегата често се криела сериозна вистина, а зад едноставните зборови — длабока животна поука.

Аџо Ибрахим бил познат лабуништанец, почитуван по својата мудрост и по авторитетот што го уживал во селото. Припаѓал на едно од најголемите семејства во селото — растел со шест браќа и четири сестри. И самиот бил татко на многубројно семејство: имал единаесет деца, синови и ќерки. Во тоа време повеќето од нив сè уште биле деца — мали, недораснати и неподготвени да ја преземат тежината на возрасните.

Неговите пријатели, кога сакале да ја истакнат неговата предност пред другите, често му велеле:

„Ех, лесно ти е тебе, Ибрахиме! Имаш толку синови што можеш војска да формираш. За секоја работа можеш да се потпреш на некого од нив.“

А тој, малку на шега, но многу искрено, им одговарал:

„Да, имам војска од синови, ама за на фронт не се.“

Во оваа кратка и духовита реченица се крие голема животна вистина. Не е доволно човек само да биде опкружен со многу блиски луѓе. За тие да му станат вистинска потпора, потребни се време, зрелост, способност и подготвеност да се преземе одговорност.

Аџо Ибрахим имал бројно семејство, но неговите синови во тоа време сè уште биле млади. Неговата „војска“ постоела, но сè уште не била подготвена „за на фронт“. Во неговиот одговор немало потценување на сопствените деца, туку трезвено согледување дека за секоја задача и за секоја одговорност треба да дојде вистинското време.

„Фронтот“ во оваа изрека не мора да значи вистинска војна. Тој е симбол за секое место каде што животот бара храброст, зрелост и пожртвуваност.

Фронт е кога семејството ќе се најде во неволја. Кога треба да се донесе тешка одлука. Кога некој мора да застане во одбрана на вистината. Кога старите родители имаат потреба од грижа. Кога семејниот товар треба да го преземе некој што е доволно зрел и способен да го понесе.

Можеш да имаш многу деца, роднини, пријатели и познаници, но вистинската сила не се мери само според нивниот број. Таа се мери и според нивната зрелост, одговорност и подготвеност да бидат присутни тогаш кога се најпотребни.

Во лесни времиња бројноста остава впечаток. Но кога ќе дојдат тешкотиите, се покажува кој е способен да застане напред, да преземе одговорност и да ја понесе тежината.

Понекогаш човек може да има цела „војска“ околу себе, а сепак извесно време самиот да мора да ја носи најголемата тежина. Не затоа што другите не го сакаат или не сакаат да му помогнат, туку затоа што сè уште не созреале, не се оспособиле или не дошло нивното време да застанат напред.

Оваа стара лабунишка мудрост нè потсетува на една честа човечка грешка: силата ја мериме според бројот, а не според зрелоста и квалитетот.

Големото семејство е богатство и благослов. Но секој негов член треба да порасне, да созрее и да научи да презема одговорност, за еден ден да стане вистинска потпора за своите родители, за семејството и за заедницата.

Не е најважно колкумина стојат зад нас, туку дали меѓу нив има некој што е подготвен да застане напред кога ќе дојде тешкотијата.

А можеби најголемата поука од ова кажување не е да се прашуваме дали имаме некого „за на фронт“, туку да се запрашаме себеси:

Дали ние сме доволно зрели, храбри и одговорни да застанеме напред кога ќе им затребаме на нашите родители, на нашето семејство, на нашите пријатели и на нашата заедница?

Зашто лесно е да се биде дел од една „војска“.

Но потребни се време, воспитување и зрелост за човек да биде подготвен „за на фронт“.

✍️ Јакуб Казимоски,
„Мудроста на старите лабуништани“