Është interesante që fjala „muabet“ rrjedh nga fjala arabe *mahabba* (محبة), që do të thotë dashuri, përkushtim dhe lidhje. Përmes gjuhës turke, ku *muhabbet* do të thotë si dashuri ashtu edhe bisedë e këndshme, kjo fjalë u bë pjesë e përditshmërisë sonë.

Nga cikli „Urtësi të të vjetërve nga Labunista“

Plakët e Labunishtënisë në përgjithësi përpiqeshin që gjithçka që fitojnë për jetesë dhe çfarë përdornin për të ushqyer familjet e tyre të përftohet në mënyrë të ligjshme dhe të ndershme — pra, me mund dhe djersë. Veçanërisht kujdeseshin që fitimi të jetë i ndershëm.

Çdo fshat gjithmonë ka pasur njerëz për të cilët duket se puna kryesore ishte të merreshin me jetën e të tjerëve. Dhe kur s’kishin çfarë të tregojnë, dinin edhe të trillojnë, vetëm që dita të mos kalonte pa emrin e të tjerëve në gojë.

Ky tregim lidhet me një brez më të ri të banorëve të Labunishtë dhe me kohën kur, me futjen e sistemit shumëpartiak, zgjedhjet dhe fushatat elektorale u bënë pjesë e përditshmërisë edhe në fshatin tonë.

Është e lehtë të zgjedhësh dhe të vendosësh kur pasojat e zgjedhjes i përjeton dikush tjetër.

Labunishtanët e vjetër, përveçse ishin të njohur si mjeshtër të mirë, ishin të famshëm edhe për zanatet e tyre. Dhomat e zanatçinjve nuk ishin vetëm vende pune dhe të fitimit, por shpesh herë edhe pika takimi, bisedash dhe shoqërimi.

Tradhita e punëtorëve sezonalë tek banorët e vjetër të Labunishtës ka rrënjë të thella dhe të largëta. Që nga kohët që kujtohen dhe shpjegohen, midis banorëve të Labunishtës ka pasur njerëz që janë larguar larg nga shtëpitë dhe familjet e tyre, në kërkim të punës dhe një ekzistence më të mirë.

Kur të vdes, nuk dua të bëni ceremoni të mëdha përreth meje, as shumë të më mësoni Jasin dhe hatme. Vetëm një gjë dua t'ua lë në amanet...

Kur dëgjohet se dikush është sëmurë, sidomos në rastin e një sëmundjeje më të rëndë, rrallë kush mbetet i pavëmendshëm. Të afërm, shokë, fqinjë dhe njohës shkojnë ta vizitojnë dhe i urojnë shërim sa më të shpejtë.

Kur bëhej fjalë për ndërtimin e një rruge, shkolle, xhamie, kishe, burimi, ure apo ndonjë bamirësie tjetër, njerëzit bashkoheshin dhe secili sipas mundësive të tij merrte pjesë në veprimin e përbashkët.

Labunishtëit e vjetër nuk kishin mundësi për arsim të lartë. Jeta i drejtonte herët drejt punës, në vend të bankave shkollore. Por, mes tyre kishte njerëz me inteligjencë natyrore, mendje të kthjellët dhe urtësi jetësore nga të cilët mund të mësohej shumë.

Labunishtëanët e vjetër nuk jepnin lehtë dhe në mënyrë të nxituar gjykime për njerëz që nuk i njihnin mirë, as nuk ndërronin mendimet e tyre mbi të tjerët bazuar në fjalë apo rrëfim të të tjerëve. Ata e dinin se çdo histori e rrëfyer nuk është gjithmonë e vërteta e plotë dhe se njeriun e mëson më së miri marrëdhënia personale dhe përvoja e drejtpërdrejtë.

Labunishtanët e vjetër dinin me një fjali të shkurtër dhe të zgjuar të thonë më shumë se sa herë pas here mund të shpjegojnë faqe të tëra. Thëniet e tyre lindnin nga përvoja jetësore, hallet e përditshme dhe vëzhgimi i kujdesshëm i njerëzve. Pas shakas shpesh fshihej një e vërtetë serioze, dhe pas fjalëve të thjeshta — një mësim i thellë jete.

Të moshuarit nga Labunishti dinin të thoshin të vërteta të mëdha përmes shakasë dhe humorit. Prandaj, kjo shprehje për Adhë Jasharin ka mbetur simbol i mesazhit se kur mungon mbështetja nga vendi ku e presim më së shumti, edhe qëllimet më të mira dhe përpjekjet më të mëdha janë të vështira për t'u realizuar.