Në përkujtim të të moshuarve të mençur të Labunishtit

Të moshuarit nga Labunishti dinin të shprehnin të vërteta të mëdha përmes shakasë dhe humorit. Prandaj, kjo shprehje për Adhë Jasharin ka mbetur mesazh simbolik mes popullit që kur mungon mbështetja nga vendi më i pritshëm, edhe qëllimet më të mira dhe përpjekjet më të mëdha janë të vështira për t'u arritur.

PROBLEMET I KAM NGA SHTËPIA

Adhë Jashari ishte një banor i njohur dhe shembullor nga Labunishti, një njeri i njohur për humorin, mençurinë dhe zgjuarsinë e tij jetësore. Shumë fjalë dhe ngjarje të tij janë transmetuar në mënyrë gojore ndër brezat në Labunisht dhe përreth.

Kujtoj një ngjarje të tillë të vërtetë që dëgjova në rininë time dhe që më la një përshtypje të fortë. Më vonë, kudo që pata mundësi, e përcillja në ligjëratat dhe bisedat e mia si një histori jete plot humor dhe mësim.

Kur Adhë Jashari ishte duke jetuar vitet e tij të pleqërisë, nuk kishte asnjë pension. Pak njerëz në Labunisht e rrethina nuk e kishin dëgjuar për të ose nuk e njihnin personalisht. Ai kishte shumë miq, përfshirë njerëz me ndikim në organet dhe institucionet shtetërore.

Një ditë, një mik e pyeti nëse merrte pension pleqërie. Adhë Jashari i tha se nuk kishte asnjë të ardhur. Atëherë miku i ofroi ndihmë dhe i shpjegoi se si mund të merrte pension.

I tha se në shtëpinë e tij do të vinte një komisió që formalisht do të konstatojë se jeton në kushte të vështira, që nuk ka kujdes të mjaftueshëm dhe që herë kishte ushqim, e herë jo.

Adhë Jasharit i duhej vetëm të "luante" pak dhe të ankohesha për familjen e tij – se nuk kujdesen siç duhet për të, për higjienën dhe ushqimin.

Në ditën e dakorduar, komisió erdhi në shtëpinë e Adhë Jasharit.

Biseda ishte vetëm formalitet, sepse kryetari i komisió ishte njoftuar paraprakisht për gjithçka.

"Si je, xhaxha Jashar? Si e përballon pleqërinë? Çfarë kushtesh ke për jetesë? A të dëgjojnë dhe kujdesen të afërmit e tu?" – e pyeti ai.

Adhë Jashari e përshkroi jetesën e tij në mënyrën më të keqe të mundshme.

"Shikoni, shokë, siç e shihni, nuk kam asnjë kusht për jetesë. Familja ime nuk më dëgjon, nuk më jep të ha, nuk kujdeset për mua, nuk më ndihmon. Pleqëri e vështirë, kushte shumë të këqija jetese. Kur ha, ha, por më shpesh jam i uritur", interpretoi bindshëm atë rol.

Kur u duk se puna ishte mbaruar, në dhomë hyri vajza e tij dhe i shërbeu mysafirët me kafe dhe ëmbëlsira. Ajo nuk ishte fare e informuar për marrëveshjen dhe nuk dinte pse ishin të ftuarit.

Kur dëgjoi se vjehrri i saj ankohej për kushtet dhe akuzonte familjarët, reagoi menjëherë:

"O halla, turp! Çfarë flet kështu para mysafirëve? Çfarë do të mendojnë për ne? Si nuk ke kushte? Mos thuaj kështu! Ne bëjmë gjithçka më të mirë për ty, për ushqim dhe për gjithçka që të duhet. Ne do të kursejmë për vete, por ty do të të sigurojmë gjithçka që dëshiron zemra."

Mysafirët, të befasuar nga fjalët e vajzës së tij, shikonin njëri-tjetrin. Kryetari i komisió e dinte gjithë punën, ashtu edhe vetë Adhë Jashari, ulën kokat.

Pas disa sekondash heshtje të sikletshme, Adhë Jashari ngriti kokën, i pa mysafirët dhe u tha:

"Shokë, as pension nuk do ketë. Shkoni në punën tuaj. Nuk jeni ju fajtorë...

UNË KAM PROBLEME NGA SHTËPIA."

✍️ Jakub Kazimoski

"Urtësitë dhe shprehjet e Labunishtit"

Strugë, 15.07.2026