Në Labunishtë, brezat ruajnë një zakon të bukur. Para martesës, të rinjve shpesh u dërgohet një lutje e shkurtër, por shumë domethënëse: „Allah muabet!“

Vetëm dy fjalë, por në to është përmbledhur urtësia e brezave tanë të mëparshëm, përvoja e tyre jetësore dhe dëshira për një jetë të lumtur dhe të bashkuar.

Është interesante që fjala "muabet" rrjedh nga fjala arabe mahabba (محبة), që do të thotë dashuri, afeksion dhe përkushtim. Përmes gjuhës turke, ku muhabbet do të thotë edhe dashuri edhe bisedë e këndshme, kjo fjalë u bë pjesë e jetës sonë të përditshme.

Dhe pikërisht këtu qëndron bukuria e saj më e madhe. Për ne, muabeti është bisedë, por në rrënjët e saj mban kuptimin e dashurisë.

Poeti i madh turk dhe mendimtari Yunus Emre shkroi shumë shekuj më parë:

„Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım, sevelim sevilelim.“

"Të njihemi, të e lehtësojmë jetën, të duhemi dhe të jemi të dashur."

Nuk është ky me të vërtetë thelbi i një jete të lumtur?

Martesa nuk është vetëm bashkimi i dy zemrave. Është bashkimi i dy familjeve, dy historive familjare, zakoneve dhe traditave të ndryshme. Nga kjo bashkësi nesër do të lindin brezat e rinj, të cilët do të trashëgojnë vlerat që sot i ndërtojnë prindërit e tyre.

Të parët tanë e kuptonin mirë që jeta nuk përbëhet vetëm nga ditë të bukura. Do të ketë mosmarrëveshje, shqetësime dhe vështirësi. Por ku ka muabet, ka edhe mirëkuptim. Ku ka mirëkuptim, ka respekt. Dhe ku ka respekt, dashuria ruhet më lehtë.

Por a duhet kjo lutje e bukur të jetë vetëm për të rinjtë që martohen?

A nuk na duhet muabet edhe mes fqinjëve, miqve, të afërmve dhe të gjithë banorëve të Labunishtë?

Të ketë muabet mes fqinjëve, që mos të shndërrohen keqkuptimet e vogla në ndarje të mëdha. Të ketë bisedë mes të rinjve dhe të moshuarve, që përvoja e njërëve të takojë idetë e të tjerëve. Të ketë mirëkuptim mes familjeve, që të ndërtohen miqësi të reja dhe jo armiqësi të vjetra.

Të përshëndetemi, të vizitojmë njëri-tjetrin, të ndihmojmë kur dikujt i vjen vështirë dhe të gëzohemi sinqerisht kur dikujt i ecën mirë. Të mos lejojmë që krenaria, inati apo një fjalë e gabuar të na largojnë nga njerëzit me të cilët ndajmë të njëjtin fshat.

Sepse një fshat nuk e bëjnë vetëm shtëpitë, rrugët dhe ndërtesat, por njerëzit dhe marrëdhëniet mes tyre.

Ne mund të ndërtojmë shtëpitë më të bukura, rrugët më të gjera dhe ndërtesat më të larta, por bukuria e vërtetë e Labunishtë është sa afër jemi, sa respektojmë njëri-tjetrin dhe sa jemi të gatshëm të shtrijmë dorën.

Nuk duhet gjithmonë të mendojmë njësoj për të respektuar njëri-tjetrin. Nuk duhet gjithmonë të biem dakord për të mbetur miq. Ndonjëherë mjafton të ulem, të pimë një kafe, të dëgjohemi dhe të përpiqemi të kuptojmë njëri-tjetrin.

Muabeti është një urë mes dy zemrave, lidhje mes dy familjeve, por edhe themeli i një bashkësie të drejtë dhe të shëndetshme.

Ndoshta të parët tanë nuk na lanë pas libra të mëdhenj për dashurinë, miqësinë dhe bashkësinë, por na lanë diçka po aq të çmuar – urtësinë e përmbledhur në vetëm dy fjalë.

Prandaj, le të mos shuhet muabeti në shtëpitë tona, në rrugët tona, në lagjet tona dhe mes njerëzve tanë. Le të krijohen miqësi të reja, të rinovohen ato të vjetrat dhe të rriten breza që do të dinë të bisedojnë, të respektojnë dhe të ndihmojnë njëri-tjetrin.

🤲 Allah muabet! Mes bashkëshortëve, mes familjeve, mes fqinjëve, mes miqve dhe mes të gjithë banorëve të Labunishtë.

Sepse ku ka muabet, ka mirëkuptim. Ku ka mirëkuptim, ka bashkëpunim. Dhe ku ka bashkëpunim, ka të ardhme.