NËSE MË DONI REALISHT MIRË — PËRFORMONI NAMAZ

Testamenti i fundit i hadži Arslan Kazimoski efendia

Në të kaluarën, Labunishta kishte hoxhallarë të vet, dhe madje në numër më të madh. Disa prej tyre shërbenin si imame në njërën nga dy xhamitë e fshatit — Xhamia e Sipërme dhe Xhamia e Poshtme, disa mësonin edukimin fetar në shkollën e fshatit, dhe të tjerë shërbenin si imame në xhamitë e fshatrave përreth. Midis tyre kishte imame të arsimuar, por edhe të tillë që edukimin e tyre fetar e merrnin pranë hoxhallarëve më të moshuar dhe më të përvojshëm.

Midis imamëve të arsimuar, pozitë të veçantë kishte hadži Arslan efendia, i cili shërbeu për një kohë të gjatë si imam në Xhaminë e Poshtme. Arsimin e kishte marrë në shkollën mësimore-medrese në Bitola, dhe gjatë shërbimit të tij ka qenë edhe regjistrues i lindjeve dhe vdekjeve të fshatit.

Shquhej për qetësi, mprehtësi mendore, gëzim dhe mençuri. Ishte i vlerësuar dhe i respektuar jo vetëm në Labunishta, por edhe në vende më të gjera, dhe si imam shërbeu për kohë në vende të tjera.

Ajo që dua veçanërisht të theksoj në këtë rast janë fjalët e tij, të thëna para se të ndahej nga kjo botë. Këtë ngjarje e dëgjova personalisht nga një nga djemtë e tij, i cili ishte besimtar i rregullt në kohën kur edhe unë shërbeja si imam në të njëjtën Xhami të Poshtme ku dikur shërbente babai i tij.

Në moshë të thellë, kur sëmundja e kishte lidhur në shtrat, hadži Arslan efendia iu drejtua djemve të tij:

"Kur të vdes, nuk dua të bëni ceremoni të mëdha rreth meje, as që shumë të më mësoni Jasin dhe hatme. Vetëm një gjë dua t'ua lë në amanet: nëse vërtet dëshironi të më bëni mirë edhe pas vdekjes time — falni namaz rregullisht."

Djemtë e shikuan me habi, e ai u shpjegoi:

"Nëse falni namaz rregullisht, çdo ditë do të mësoni lutjen:

'Rabbena-Ġfir lī vei livālidejne...'

"Zoti ynë, falë më mua dhe prindërve të mi."

Kështu, çdo ditë do të më kujtoni në lutjet tuaja. Për mua kjo do të jetë më shumë se mjaftueshëm."

Djemtë kuptuan mirë mesazhin e fundit të babait të tyre dhe vërtet mbetën ndër ata që kryenin namazin rregullisht.

Në këto fjalë të thjeshta fshihet një mençuri e madhe prindërore dhe besimtare. Hadži Arslan efendia nuk e nënvlerësonte leximin e Kuranit, hatmave apo lutjeve për të ndjerit. Përkundrazi, donte t'u linte fëmijëve të tij një mesazh më të thellë: të mos kujtohen për babanë e tyre vetëm me rast, por që besimi dhe namazi i tyre të jenë të përhershëm, dhe lutja për prindërit — çdo ditë.

Pikërisht ndaj kësaj na kujtojnë edhe fjalët e Profetit të Allahut, a.s., se kur njeriu vdes, veprat e tij ndalen përveç në tre raste: lëmoshë e përhershme, njohuri nga të cilat njerëzit përfitojnë dhe fëmijë të mirë edukuar që lutet për të.

Hadži Arslan efendia, në të vërtetë, nuk kërkonte vetëm që fëmijët e tij të kujtoheshin për të pas vdekjes së tij. Donte të linte pas fëmijë që do të mbesin në namaz, në besim dhe në lutje.

Sepse trashëgimia e vërtetë nuk matet vetëm me atë që u lëmë fëmijëve në duar, por edhe me atë që u lëmë në zemrat e tyre. Pasuria mund të shpenzohet, kujtimi mund të zbehet, por besimi, namazi, karakteri i mirë dhe lutja që vazhdon pas nesh — kjo është trashëgimia që zgjat.

Sepse një gjë është t'u lësh diçka të mirë fëmijëve, dhe krejt tjetër — të lësh pas vetes fëmijë të mirë.

✍️ Jakub Kazimoski

Nga cikli "Urtësitë e plakëve të Labunishtë"