Shënim: Dituritë në këtë cikël herë na mësojnë se si duhet të veprojmë, herë përmes ngjarjeve konkrete jetësore dhe dobësive njerëzore na tregojnë se si nuk duhet të veprojmë. Të dyja janë mësim për atë që dëshiron të nxjerrë një mësim. Duke qenë se disa tregime mund të keqkuptohen si vlerësime negative për persona të caktuar, në ato raste emrat janë zëvendësuar. Qëllimi nuk është të vlerësohen njerëzit, por të ruhet urtësia që ka mbetur pas fjalëve dhe ngjarjeve të tyre jetësore.

Ky tregim lidhet me një brez më të ri të banorëve të Labunishtë dhe me kohën kur, me futjen e sistemit shumëpartiak, zgjedhjet dhe fushatat elektorale u bënë pjesë e përditshmërisë edhe në fshatin tonë.

Interesi i përbashkët partiak dinte të afronte njerëz me karaktere, zakone dhe pikëpamje krejtësisht të ndryshme mbi botën. Njerëz që deri dje ndanin rrugë të ndryshme, gjatë zgjedhjeve udhëtonin, bisedonin dhe bashkëpunonin ngushtë së bashku.

Kështu, në të njëjtën fushatë mund të gjendej një person i njohur për jetën në kafene dhe një person që rregullisht falte pesë namazet e tij ditore.

Zakonisht presim fjalë të mençura nga njerëz të ditur dhe me përvojë. Por jeta tregon se urtësia herë vjen edhe nga ai prej nga nuk e presim më së shumti. Njeriu ndoshta vetë nuk ka shkuar gjithmonë rrugën më të drejtë, por ka takuar njerëz me përvojë, ka dëgjuar fjalë të vlefshme dhe dinte t'i mbajë mend dhe t'i përcjellë më tej. Prandaj ndonjëherë është e rëndësishme të mos shikojmë vetëm kush flet, por edhe çfarë flet. Në një fushatë të tillë elektorale, Ahmed dhe Mehmed u bënë bashkëpunëtorë të ngushtë. Ahmed ishte një njeri me një rrugë jetese ndryshe, ndërsa Mehmed njihej si njeri i ditur dhe besimtar.

Një ditë, ndërsa shkonin bashkë në takime parazgjedhore, Ahmed i tha: — Mik, po shoh sa i angazhuar je për këto zgjedhje dhe sa dëshiron të arrish sukses. Të njoh si një të ditur dhe besimtar dhe besoj se sinqerisht dëshiron që përmes kësaj të ndihmosh Labunishten tonë dhe popullin tonë. Por dua t'të përcjell një thënie që e kam dëgjuar njëherë nga një mik i përvojës dhe i mençurisë. Është mirë ta mbash në mend para se t'i dorëzohesh tepër politikës.

Pastaj shtoi: — Kafja ha para, por politika ha njerëz. Miku i tij mendoi pak për këtë urtësi të pazakonshme, pastaj pyeti: — Çfarë do të thotë kjo? Si mundet politika të „ha“ njerëz? Ahmed bëri një pauzë të shkurtër sikur po mblidhte mendjet, pastaj tha: — A nuk po shohim njerëz që, para se të hyjnë në politikë, ishin të respektuar, të çmuar dhe të nderuar në profesionin dhe mjedisin e tyre? Të respektoheshin nga njerëz me bindje të ndryshme, përshëndeteshin nga pothuajse të gjithë dhe askush nuk i shikonte përmes përkatësisë partiake.

— Por sapo futen më thellë në politikë, diçka fillon të ndryshojë. Rreth tyre më shpesh mbeten vetëm ata të partisë së tyre, ndërsa disa nga të tjerët gradualisht largohen. Disa që deri dje i përshëndesnin sinqerisht, sot dinë edhe të kthejnë kokën. Fjala e tyre, veprimi i tyre, madje ndonjëherë edhe qëllimi i mirë, nuk shihen më vetëm sipas asaj që janë, por përmes një diapozitive politike dhe partiake.

— Me kalimin e kohës rrethi që dikur ishte i gjerë fillon të ngushtohet. Njeriu ndoshta fiton bashkëveprimtarë politikë, por humb pjesë të njerëzve që e respektonin pa marrë parasysh politikën. Respekti i tij dikur i pa diskutueshëm ngadalë merr një shenjë partiake.

Ahmed përsëri heshti, pastaj shtoi: — Ja pra, miku im, për këtë mendoj kur them se kafja ha para, por politika ha njerëz. Kafja mund të kërpërojë xhepin, por politika, nëse nuk di të ruash masën, mund të të ulë autoritetin dhe ngadalë të të zbrazë rrethin rreth vetes.

Mësimi Thelbi i kësaj urtësie nuk është se politika është diçka e keqe në vetvete. Përkundrazi, shoqërisë i duhen njerëz të ndershëm, të aftë dhe me vullnet të mirë që të merren me çështjet publike.

Por politika bëhet e rrezikshme kur përkatësia partiake bëhet më e rëndësishme se e vërteta, parimet, miqësia dhe marrëdhënia njerëzore. Partitë ndryshojnë, zgjedhjet kalojnë, funksionet përfundojnë. Prandaj është mirë që njeriu të merret me politikë për të mirën e njerëzve, por asnjëherë të mos humbasë njerëzit për shkak të politikës dhe funksionit.

✍️ Jakub Kazimoski Nga cikli „Urtësitë e pleqve të Labunishtë“