Labunishtë gjithmonë ka pasur djem të vet, të njohur për gatishmërinë e tyre për të kontribuar në çdo gjë që ishte në interes të përbashkët të banorëve të fshatit – shpeshherë edhe më shumë sesa ishte pritur nga ata.

Kur bëhej fjalë për ndërtimin e një rruge, shkolle, xhamie, kishe, burimi, ure apo ndonjë bamirësie tjetër, njerëzit bashkoheshin dhe secili sipas mundësive të tij merrte pjesë në veprimin e përbashkët. Kur një veprim i tillë, për arsye të ndryshme, nuk dilte në mënyrë të suksesshme, gjithmonë gjendeshin individë të gatshëm që të merrnin mbi vete përgjegjësinë e plotë.

Kjo është edhe historia e urës pranë shkollës së fshatit, afër Xhamisë së Poshtme, që lidh dy pjesët e fshatit.

Pasi nuk arriti të mblidheshin fonde të mjaftueshme për ndërtimin e urës mbi lumin e fshatit, erdhi haxhiu Shaban dhe vendosi që vetë ta marrë përgjegjësinë për ndërtimin e saj.

Ura kishte një rëndësi të veçantë për nxënësit që çdo ditë shkonin në shkollën e fshatit. Në atë kohë, sipas rrëfimeve, shkollën e ndiqnin më shumë se një mijë e katërqind nxënës.

Në ndërtimin e saj mori pjesë edhe vetë haxhiu Shaban, së bashku me disa mjeshtër të cilët i paguante me ditë pune. Sipas fjalëve të tij, ura u ndërtua për njëzet e dy ditë, ndërsa ndërtimi kushtoi rreth një milion e katërqind mijë dinarë atëherë.

Në atë kohë haxhiu Shaban punonte sezonalisht në Kërçovë, ku shiste limonadë dhe fitonte mirë. Duke udhëtuar shpesh nga vendlindja në Kërçovë dhe kthyer, grumbullonte para për të blerë një makinë dhe kështu për të lehtësuar udhëtimin e tij.

Por pikërisht kur arriti të grumbullojë fondet e nevojshme, lind nevoja për ndërtimin e urës.

Atëherë haxhiu Shaban mori një vendim që ndoshta flet më së miri për karakterin, bujarinë dhe dashurinë e tij ndaj vendlindjes.

Ai tha:

"Për mua, ura për fshatin është më e rëndësishme se makina ime."

Me këto fjalë dhe veprën e tij, haxhiu Shaban ndërtoi jo vetëm një urë mbi lumin e fshatit. Ai ndërtoi edhe një urë tjetër – një urë mes brezave, një urë e mirësisë, sakrificës dhe kujdesit për të mirën e përbashkët.

Veprimi i tij na kujton se madhështia e vërtetë e një njeriu nuk matet sipas asaj që zotëron, por gjithashtu sipas asaj që është i gatshëm të heqë dorë për të mirën e të tjerëve.

Ura vazhdoi të shërbejë për të gjithë. Dhe për aq kohë sa njerëzit kalojnë mbi të dhe ajo u shërben brezave, shpresojmë që haxhiu Shaban të marrë shpërblimin e së mirës së përhershme edhe pas vdekjes së tij.

Fjalët e tij mbesin dëshmi për një kohë dhe një kuptim të jetës ku interesi personal dinte të zbriste përpara interesit të komunitetit.

Disa njerëz blejnë makina për të bërë më të lehtë rrugën e vet, ndërsa të tjerët ndërtojnë ura për të bërë më të lehtë kalimin për të gjithë.

Pikërisht ata mbeten të dhënë në mend për si bamirës të vërtetë.

Allahu e shpërbleftë haxhiun Shaban me shpërblimin më të bukur dhe të regjistroftë këtë veprim të tij si të mirën e përhershme që do t'i sjellë shpërblim edhe pas largimit nga kjo botë. Amin.

✍️ Jakub Kazimoski

Nga cikli "Urtësitë e pleqve labunishtë"