Labunishtanët e vjetër, përveçse ishin të njohur si mjeshtër të mirë, ishin të famshëm edhe për zanatet e tyre. Dhomat e zanatçinjve nuk ishin vetëm vende pune dhe të fitimit, por shpesh herë edhe pika takimi, bisedash dhe shoqërimi.

Herë pas here aty mblidheshin banorët, ulenin, bisedonin dhe hapnin muhabet rreth ndonjë teme interesante ose të përditshme. Midis tyre kishte shumë njerëz të talentuar që dinin ta lidhnin mirë muhabetin. Ishte interesante t’i dëgjoje, dhe shpesh nga bisedat e tyre mund të mësoje diçka.

Një zanatçinj i njohur i tillë ishte edhe ađho Ljatifi. Në qendër të fshatit kishte punëtorinë e kalërimit, ku banorët sillnin kuajt e gomarët për podku.

Veçanërisht të premteve, kur në Labunishtë ishte ditë pazari, puna e tij ishte mbushur me njerëz. Disa vinin për të podkur kalin e tyre, e disa thjesht për të dëgjuar ose thënë ndonjë muhabet të mirë.

Midis atyre që dinin të flisnin urtë dhe mësimore, gjithnjë kishte edhe dikë që kishte dëshirë të tregonte se është i zgjuar dhe fjalëpaket, por thjesht nuk kishte talent për këtë.

Ađho Ljatifi, si nikoqir i gjithë këtyre muhabetëve, kishte një dhunti të veçantë për të vlerësuar njerëzit dhe aftësinë e tyre në të folur.

Kur pas dikujt që fliste gjatë dhe në mënyrë të ngatërruar e pyesnin:

— Ađho Ljatif, si ta gjete muhabetin e filanit?

Ai përgjigjej shkurt:

— Asgjë. “Kodër në kodër.”

Që do të thoshte:

"Nga kodra në kodër."

Me këtë donte të thoshte se ai shtonte shumë fjalë, por pa rregull dhe lidhje – fillonte një temë, kalonte në tjetrën, pastaj në të tretën, pa e ditur se nga ku nisi dhe ku donte të arrinte.

Dhe kështu, midis labunishtarëve të vjetër mbeti kjo vlerësim i shkurtër dhe humoristik i ađho Ljatifit – vlerësim që edhe unë personalisht kam patur rast ta dëgjoj shumë herë nga goja e tij.

Kur dikush fliste gjatë, pa lidhje dhe përziente gjithçka, nuk ishte nevojë për analizë të gjatë.

Mjaftonte të thuhej:

“Kodër në kodër.”

Dhe të gjithë e kuptonin kuptimin.

Ky shaka e shkurtër e ađho Ljatifit nuk ishte vetëm për dikë që nuk dinte të lidhte muhabetin bukur. Në të kishte edhe një rregull të thjeshtë të të vjetërve: nuk është e rëndësishme sa shumë flet, por çfarë thua dhe nëse fjala jote ka kuptim, rregull dhe qëllim.

Nëse dikur “Kodër në kodër” u përdor për një njeri që në një muhabet kalonte nga tema në temë, sot kjo urtësi është ndoshta edhe më aktuale. Jetojmë në kohë kur flitet shumë dhe shkruhet edhe më shumë, dhe shpesh thelbi humbet ndër fjalë. Sidomos në hapësirën publike, në rrjetet sociale dhe edhe në politikë, mund të dëgjojmë fjalime të gjata për të cilat njeriu përsëri pyes: Çfarë, në fakt, donte të thoshte?

Labunishtanët e vjetër për atë lloj fjalimi nuk bënin analiza të gjata. Ađho Ljatifi kishte vetëm dy fjalë:

“Kodër në kodër.”

Nga kodra në kodër – shumë fjalë, por pa rrugë të qartë.

Ndoshta për këtë arsye ky shaka e vjetër e labunishtarëve na kujton edhe sot se urtësia nuk matet me gjatësi fjalimi, as me nevojën për të folur në çdo rast, por me rëndësinë dhe qartësinë e asaj që thuhet – dhe me aftësinë për të folur me maturi, vetëm kur kjo është vërtet e domosdoshme.

✍️ Jakub Kazimoski

Nga cikli “Urtësi të labunishtarëve të vjetër”