Në Labunishtë të vjetër, njeriu që ruante arën nuk ishte thjesht një person që ecte nëpër tokë. Ai ishte ruajtës i punës së të tjerëve, i fushave, i begatisë dhe i shpresës se ajo që ishte mbjellë do të korrët.

Prandaj, kur zgjidhej ruajtësi i fushave të fshatit, më shumë interes kishin pikërisht ata që kishin parcela në fushë. Por, në një rast të tillë ndodhi diçka që më vonë u tregua gjatë mes plakëve të Labunishtë.

Gati nuk ka njeri nga gjeneratat e vjetra në Labunishtë që të mos ketë dëgjuar për Adžo Ilmijan — mjeshtër i njohur, njeri i zgjuar dhe person për të cilin populli rrëfente shumë anekdota.

Kur vitet nuk i lejonin më të punonte zanatin e tij mjeshtëror si më parë, shokët e tij, duke dashur t’i ndihmojnë të kishte punë dhe fitim, vendosën ta propozonin për ruajtësin e fushave të fshatit — njeriun që do të ruante tokat dhe mbjellat në fushën e Labunishtë.

Për këtë qëllim u organizua një mbledhje qytetare, ku morën pjesë shumë banorë të fshatit.

Kur erdhi koha për të zgjedhur ruajtësin, u kandidatësuan disa persona. Secili kishte mbështetësit e tij, por më të shumtë dhe më zëshëm ishin mbështetësit e Adžo Ilmija.

Edhe pse nuk ishte njeri që merrej shumë me fushat dhe tokën, falë mbështetjes së shokëve të tij besnikë, u zgjodh me shumicë të madhe votash si ruajtësi i ri i fshatit.

Pasi përfundoi zgjedhja, Adžo Ilmija dhe shokët e tij shkuan të festonin.

Të gjithë ishin të gëzuar dhe të kënaqur që njeriu i tyre u zgjodh. Adžo Ilmija u ngrit, u falenderua për mbështetjen e madhe dhe tha:

— Faleminderit shumë nga zemra. Pa juve kurrë nuk do të isha zgjedhur ruajtës. Por, diçka më habit...

Shokët shikonin me kureshtje, dhe ai vazhdoi:

— Si ka mundësi që për mua votuat vetëm ju, prej të cilëve askush nuk ka as një parcelë në fushë, ndërsa nga ata që kanë parcela — pothuaj askush nuk votoi për mua?

Pastaj u hesht për një çast, i pa dhe shtoi:

— Çfarë do të ruaj unë për ju, kur ju nuk keni asnjë parcelë?

Shokët shikonin njëri-tjetrin dhe mbetën pa përgjigje.

Ndërkaq, Adžo Ilmija, ndoshta pa qëllim të shprehë ndonjë urtësi të madhe, me një pyetje të thjeshtë zbuloi thelbin e gjithë zgjedhjes.

Është e lehtë të zgjedhësh dhe të vendosësh kur pasojat e zgjedhjes i përjeton dikush tjetër.

Ata që mbështetën më zëshëm Adžo Ilmijan nuk kishin parcela për t’i ruajtur. Për ta zgjedhja ishte mbi të gjitha mbështetje për një mik. Por ata që kishin parcela, mbjellje dhe punë të bërë, e shikonin zgjedhjen ndryshe — sepse ata kishin çfarë të humbnin.

Dhe pikërisht këtu kjo thënie e vjetër labunishtë e tejkalon fushën dhe tokën.

Edhe sot është e lehtë të vendosim për të tjerët: për pronën e tyre, paratë e tyre, punën e tyre, institucionin e tyre, të ardhmen e tyre. Është e lehtë të propozojmë dikë, të mbështesim zgjedhjen e dikujt apo të japim këshilla kur eventuali vendim i gabuar nuk do të bie mbi supet tona.

Por kur diçka është e jona, kur kemi vënë punë, kohë dhe shpresë — atëherë zgjedhim me shumë kujdes kujt do t’ia besojmë.

Prandaj përgjegjësia e vërtetë fillon atëherë kur për të përbashkëtën kujdesemi me ndërgjegjen që do të kishim për veten.

Nuk është çdo mbështetje e zëshme dëshmi e zgjedhjes së saktë, as çdo shumicë garanci se është zgjedhur njeriu më i përshtatshëm. Vlera e zgjedhjes shihet edhe në atë se kush merr vendimin dhe kush përballet me pasojat.

Dhe ndoshta për këtë nga kjo ngjarje e vjetër labunishtë ka mbetur një urtësi që edhe sot tingëllon kaq aktuale:

„Është më e lehtë të vendosësh ruajtës në arë të të tjerëve.“

✍️ Jakub Kazimoski

Nga cikli "Urtësi të pleqve të vjetër të Labunishtë"