Një nga zakonet e bukura që me breza kultivohet ndër Labunishtë është vizita – arratisja tek të sëmurit.

Kur dëgjohet se dikush ka sëmurë, sidomos në rast të një sëmundjeje më të rëndë, rrallë kush mbetet indiferent. Të afërm, shokë, fqinjë dhe njohës shkojnë ta vizitojnë dhe i urojnë shërim të shpejtë.

Në të kaluarën kjo traditë ka qenë edhe më e theksuar. Të moshuarit rrëfejnë se kur në fshat dëgjohej se dikush ishte sëmurë, nuk shikohej nëse ishte familjar, mik, fqinj apo thjesht një shok i vjetër dhe njohës. Shkohej në vizitë. Ndonjëherë, me të vërtetë i gjithë fshati shkonte në shtëpinë e të sëmurit, vetëm që t’i tregonin se nuk janë vetëm dhe t’i urojnë shëndet.

Edhe sot tek ne ka mbetur shprehja:

„Dëshmishala!“

Një fjalë që të parët tanë përdornin kur vizitonin të sëmurët, e cila rrjedh nga turqishtja „Geçmiş olsun“ – që do të thotë: „le të kalojë“, „me kalim të mir“, „ushqysh të shërohesh shpejt“.

Në kohën kur jeta bëhet gjithnjë e më e shpejtë dhe njerëzit janë gjithnjë e më të zënë, vlen të ruajmë këto zakone të të moshuarve tanë.

Të mos e harrojmë të sëmurin. Të shkojmë ta vizitojmë, t’i urrojmë shëndet dhe t’i tregojmë që nuk është vetëm.

Dhe kjo është një nga tiparet e bukura për të cilat Labunishtë është njohur gjithmonë.