Рамазан си замина, но дали и светлината си замина?

О, срце, зошто тагуваш? Зар не знаеш дека Рамазан не е месец што доаѓа и си оди, туку светло што останува во оној што го носи?

Го чекавме со копнеж, со раширени раце, како жеден патник што бара капка вода во пустина. Во неговите ноќи, верниците шепотеа молитви, а земјата ги впиваше нивните солзи. Џамиите беа жива роса, што го гасеше огнот на душите што бараат милост.

Сега, кога утрата повторно се будат без него, срцето прашува: „Каде исчезна тој мир?“

Но, о ти што веруваш, слушни: Рамазан не заминува, тој се претвора во сенка што те следи. Во секој добар збор што ќе го изговориш, во секоја дланка што ќе ја подадеш, во секој грев што нема да го сториш.

Лабуништа, немој да жалиш по него, туку чувај го во себе. Нека твоите улици и понатаму мирисаат на добрина. Нека твоите луѓе останат со срца омекнати од дови.

Зашто времето е како ветер – минува, но мирисот што го остава не исчезнува.

Рамазан си замина. Но, дали ти ќе го пуштиш да замине од тебе?