Ramazan gitti, peki ya ışık gitti mi?

Ey kalp, neden kederleniyorsun? Ramazan'ın gelip giden bir ay olmadığını, onu taşıyanı aydınlatan bir ışık olduğunu bilmiyor musun?

Onu hasretle, açık ellerle bekledik; susuz bir yolcunun çölde su damlası araması gibi. Onun gecelerinde, müminler dualar fısıldadı, yer gözyaşlarını içine çekti. Camiler, merhamet arayan ruhların ateşini söndüren canlı bir çiğ gibiydi.

Şimdi, sabahlar yeniden onsuz uyanırken, kalp soruyor: "O huzur nereye kayboldu?"

Ama ey inan kişi, dinle: Ramazan gitmiyor, seni takip eden bir gölgeye dönüşüyor. Söylediğin her iyi kelimede, uzattığın her elde, işlemediğin her günahta.

Labunista, onun için yas tutma, onu içinde koru. Sokakların iyilik kokmaya devam etsin. İnsanların dualarla yumuşamış kalpleriyle kalsın.

Çünkü zaman rüzgar gibidir – geçer, ancak bıraktığı koku kaybolmaz.

Ramazan gitti. Peki, onu senden gönderecek misin?