Ramazani shkoi, por a iku edhe drita?

O zemër, pse vajton? Mos e di se Ramazani nuk është muaj që vjen e shkon, por dritë që mbetet tek ai që e mban?

E pritëm me dëshpërim, me duar të hapura, si udhëtar etje që kërkon një pikë uji në shkretëtirë. Në netët e tij, besimtarët pëshpëritën lutje, dhe toka thithte lotët e tyre. Xhamitë ishin si vesë që fikte zjarrin e shpirtit që kërkon mëshirë.

Tani, kur mëngjeset duke u zgjuar sërish pa të, zemra pyet: "Ku iku ai paqja?"

Por, o ti që beson, dëgjo: Ramazani nuk largohet, ai kthehet në hije që të ndjek. Në çdo fjalë të mirë që thua, në çdo pëllëmbë që jep, në çdo mëkat që nuk bën.

Labunishtë, mos qaj për të, por ruaje në zemër. Le të ngjajnë edhe më tej rrugët e tua me aromë mirësie. Le njerëzit e tu të mbeten me zemra të buta nga lutjet.

Sepse koha është si era – kalon, por aroma që lë nuk zhduket.

Ramazani shkoi. Por, a do ta lerë të largohet nga ti?