İlginç olan, "muabet" kelimesinin Arapça *mahabba* (محبة) kelimesinden geldiğidir; bu kelime sevgi, bağlılık ve yakınlık anlamına gelir. Türkçeden geçen *muhabbet* ise hem sevgi hem de hoş sohbet anlamında kullanılır ve bu kelime günlük hayatımıza girmiştir.

"Eski Labunistanlıların Bilgeliği" serisinden

Eski Labunista sakinleri genellikle geçimlerini sağlamak ve ailelerini doyurmak için kazandıklarının tamamını izinli ve dürüst bir şekilde elde etmeye çalışırlardı — yani emekle kazanırlardı. Kazançlarının helal olmasına özellikle dikkat edilirdi.

Her köyde, işlerinin ana konusu başkalarının hayatıyla ilgilenmek gibi görünen insanlar hep olmuştur. Ve anlatacak bir şey bulamadıklarında, sadece günleri başkalarının ismi ağzında geçmesin diye uydururlardı.

Bu anlatı, daha yeni bir Labuništa kuşağıyla ve çok partili sistemin getirilmesiyle birlikte seçimlerin ve seçim kampanyalarının köyümüzde günlük hayatın bir parçası haline geldiği dönemle ilgilidir.

Seçmek ve karar vermek kolaydır, çünkü seçimden doğan sonuçları başkası üstlenir.

Eski Labuniştalılar, iyi ustalar olarak bilinmelerinin yanı sıra zanaatlarıyla da meşhurdu. Zanaat atölyeleri sadece çalışma ve kazanç yerleri değil, aynı zamanda buluşma, sohbet ve dostluk mekânlarıydı.

Labunista'nın eski sakinleri arasında gurbetçilik geleneği derin ve uzak köklere sahiptir. Hatırlanan ve anlatılan zamanlardan beri, Labunista sakinleri arasında evlerinden ve ailelerinden uzaklara gidip iş ve daha iyi bir yaşam arayan insanlar olmuştur.

Öldüğümde, etrafımda büyük törenler yapmanızı ya da çokça Yasin ve hatim okumanızı istemem. Sadece size tek bir vasiyet bırakmak istiyorum...

Birinin hasta olduğu duyulduğunda, özellikle ağır bir hastalıksa, pek az kişi kayıtsız kalır. Aile üyeleri, arkadaşlar, komşular ve tanıdıklar ziyaret eder ve ona hızlı bir iyileşme dilerler.

Bir yol, okul, cami, kilise, çeşme, köprü ya da başka bir hayrat yapımı söz konusu olduğunda, insanlar güçleri oranında birleşir ve ortak çalışmaya katılırlardı.

Eski Labunista sakinleri yüksek öğrenim imkanına sahip değildi. Hayat onları erken yaşta okula değil, işe yönlendirdi. Ancak aralarında doğal zekaya, parlak düşünceye ve hayat bilgeliğine sahip insanlar vardı ki onlardan çok şey öğrenilebilirdi.

Eski Labunista halkı, iyi tanımadıkları bir insan hakkında kolayca ve aceleyle hüküm vermezlerdi; ayrıca başkalarının sözlerine ve aktarımlarına dayalı olarak başkalarının hakkında fikir oluşturmazlardı. Her anlatılan hikayenin tam gerçek olmadığını ve insanı en iyi kişisel ilişki ve doğrudan deneyimin tanıdığını bilirlerdi.

Eski Labuniştanlılar, kısa ve esprili bir cümleyle bazen bütün sayfaların anlatamadığından fazlasını ifade edebilirlerdi. Onların sözleri, yaşam deneyimlerinden, günlük sıkıntılardan ve insanları dikkatli gözlemlemekten doğardı. Şakanın arkasında çoğu zaman ciddi bir gerçek yatar, basit kelimelerin arkasında ise derin bir yaşam dersi bulunurdu.

Labunishta’nın yaşlı sakinleri, şaka ve nüktelerle büyük gerçekleri anlatmayı biliyorlardı. Bu yüzden Aço Yaşar hakkındaki bu deyim, halk arasında en çok destek beklediğimiz yerden destek gelmediğinde, en iyi niyetlerin ve en büyük çabaların bile zor başarıldığını simgeleyen bir mesaj olarak yaşamaya devam etti.