Eski Labunishta bilginlerinin anısına

Labunishta’nın yaşlı sakinleri, şaka ve nüktelerle büyük gerçekleri anlatmayı biliyorlardı. Bu yüzden Aço Yaşar hakkındaki bu deyim, halk arasında en çok destek beklediğimiz yerden destek gelmediğinde, en iyi niyetlerin ve en büyük çabaların bile zor başarıldığını simgeleyen bir mesaj olarak kalmıştır.

SORUNLARIM EVDEN KAYNAKLANIYOR

Aço Yaşar, espriliği, bilgeliği ve hayat zekâsı ile tanınan örnek bir Labunishta sakiniydi. Yıllar boyunca birçok söz ve yaşanmışlık, Labunishta ve çevresinde sözlü olarak nesilden nesile aktarıldı.

Gençliğimde dinlediğim ve bende derin iz bırakan gerçekten yaşanmış bir olayı hatırlıyorum. Daha sonra fırsat buldukça konferanslarımda ve sohbetlerimde esprili ve öğretici bir yaşam hikayesi olarak anlattım.

Aço Yaşar yaşlılık yıllarını yaşarken hiç emekli maaşı almıyordu. Neredeyse Labunishta ve çevresinde onu tanımayan ya da hakkında duymamış kimse yoktu. Devlet kurumlarında etkili kişiler de dahil olmak üzere birçok dostu vardı.

Bir gün, bir dostu ona yaşlılık maaşı alıp almadığını sordu. Aço Yaşar, hiç bir geliri olmadığını söyledi. Bunun üzerine dostu ona yardım teklif etti ve nasıl emekli maaşı alabileceğini anlattı.

Dostu, evine bir komisyondan gelenlerin zor yaşam koşullarında yaşadığını, uygun bakım ve ilgiden yoksun olduğunu ve bazen yemeye bir şey bulamadığını resmi olarak tespit etmeleri gerektiğini söyledi.

Aço Yaşar’dan sadece biraz "rol yapması" ve evdekilerden şikayetçi olması – onunla yeterince ilgilenmediklerini, hijyen ve beslenmesine dikkat etmediklerini söylemesi isteniyordu.

Anlaşılan gün, komisyondan oluşan grup Aço Yaşar’ın evini ziyaret etti.

Görüşme sadece formaliteydi çünkü komisyon başkanı işin detaylarından önceden haberdardı.

"Nasılsın dayı Yaşar? Yaşlılığı nasıl geçiriyorsun? Yaşam koşulların nasıl? Ailene söyleniyor musun, sana hizmet ediyorlar mı?" diye sordu.

Aço Yaşar, yaşam koşullarını olabildiğince kötü anlattı.

"Bakın arkadaşlar, gördüğünüz gibi hiç yaşam koşulum yok. Evdekiler beni hiç dinlemiyor, ne yememe izin veriyorlar ne de ilgileniyorlar. Zor yaşlılık, çok kötü koşullar. Yiyorum ama çoğu zaman aç kalıyorum," rolünü ikna edici şekilde oynadı.

İş bittiği sanılırken, gelini odaya girdi ve misafirlere kahve ve tatlı ikram etti. O, anlaşmadan habersizdi ve misafirlerin neden geldiğini bilmiyordu.

Kayınvalidesinin yaşam koşullarından şikayet ettiğini ve evdekileri suçladığını duyunca hemen tepki gösterdi:

"Aman hanım, yazık sana! Misafirlerin önünde ne söylersin böyle? Bize ne düşünürler? Nasıl yani, koşulların yok mu? Böyle konuşma! Sana her şeyi daha güzel yapıyoruz, yemeği ve ihtiyacın olan her şeyi. Biz kendimiz kısarız ama senin istediğin her şeyi sana sağlarım."

Misafirler gelinin sözlerinden şaşırarak birbirlerine baktılar. Komisyon başkanı ve Aço Yaşar başlarını eğdiler, çünkü tüm işi biliyorlardı.

Birkaç saniye rahatsız sessizlikten sonra, Aço Yaşar başını kaldırdı, misafirlere baktı ve dedi ki:

"Arkadaşlar, emeklilik yok. Kendi işinize gidin. Suç sizde değil...

SORUNLARIM EVDEN KAYNAKLANIYOR."

✍️ Yakub Kazimoski

"Labunista Bilgeliği ve Deyimleri"

Struga, 15.07.2026