Eski Labuništa'da, tarlada dolaşan kişi sadece tarlada gezen biri değildi. O, başkasının emeğinin, ekinlerin, bereketin ve ekilenin biçilmesi umudunun bekçisiydi.

Bu yüzden, köyün tarlası için korucu seçildiğinde, en çok ilgilenenler tam da tarlada tarlası olanlar olurdu. Ancak böyle bir durumda, daha sonra Labuništa yaşlıları arasında uzun süre anlatılan bir olay yaşandı.

Labuništa'nın eski nesillerinden, Ađžo Ilmija'yı duymayan hemen hemen hiç kimse yoktur — tanınmış bir usta, becerikli biri ve hakkında halk arasında birçok anekdot anlatılan bir kişilik.

Yıllar ustalık yapmasına izin vermediğinde, arkadaşları ona bir iş ve gelir sağlaması için köy tarlası korucusu olarak aday olmaya karar verdiler — Labuništa tarlasında tarlaları ve ekinleri koruyacak bir kişi.

Bu amaçla çok sayıda köy sakininin katıldığı bir toplantı düzenlendi.

Korucu seçme zamanı geldiğinde, birkaç aday başvurdu. Her birinin destekçileri vardı, ancak en kalabalık ve en gürültülü destekçiler Ađžo Ilmija'nın taraftarlarıydı.

Tarlalarla çok ilgilenmeyen biri olmasına rağmen, sadık arkadaşlarının desteği sayesinde büyük bir oy çoğunluğuyla yeni köy korucusu olarak seçildi.

Seçim sona erdikten sonra Ađžo Ilmija ve arkadaşları kutlama yapmaya gittiler.

Herkes seçilen adamlarından memnun ve mutluydu. Ađžo Ilmija ayağa kalktı, büyük destek için teşekkür etti ve şunları söyledi:

— Gerçekten yürekten teşekkür ederim. Siz olmasaydınız asla korucu seçilemezdim. Ama bir şey beni şaşırtıyor...

Arkadaşları merakla baktılar, ve o devam etti:

— Nasıl oldu da sadece tarlası olmayan sizler bana oy verdiniz, tarlası olanlardan ise neredeyse hiçbiri bana oy vermedi?

Bir an sessiz kaldı, çevresine baktı ve ekledi:

— Ben sizin için neyi koruyacağım, siz hiç tarlanız yokken?

Arkadaşlar birbirlerine baktılar ve cevap veremediler.

Ađžo Ilmija, belki büyük bir bilgelik söylemeden, basit bir soruyla seçimin özünü ortaya koydu.

Seçmek ve karar vermek kolaydır çünkü seçimden doğan sonuçları başkası üstlenir.

Ađžo Ilmija'yı en yüksek sesle destekleyenlerin kendilerinin koruyacak tarlaları yoktu. Onlar için seçim öncelikle bir dostu desteklemekti. Ama tarlası, ekini ve emeği olanlar için seçim farklıydı — çünkü kaybedecekleri bir şey vardı.

Ve tam bu noktada bu eski Labuništa sözü tarladan ve tarladan öteye geçer.

Bugün de başkaları için karar vermek kolaydır: başkasının malı, başkasının parası, başkasının işi, başkasının kurumu, başkasının geleceği hakkında karar vermek kolaydır. Yanlış bir kararı başkası üstleniyorsa, birini önermek, birini desteklemek ya da nasihat vermek kolaydır.

Ama bir şey bizimse, içine emek, zaman ve umut koyduysak — o zaman kime emanet edeceğimizi çok daha dikkatli seçeriz.

Gerçek sorumluluk, ortak olan şeye kendi malımıza gösterdiğimiz vicdanla özen gösterdiğimizde başlar.

Her yüksek sesli destek doğru seçim kanıtı değildir, her çoğunluk en uygun kişinin seçildiğinin garantisi değildir. Seçimin değeri, kararı kimin verdiği ve sonuçlarını kimin taşıdığıyla da ölçülür.

Belki de bu yüzden bu eski Labuništa olayı bugün hala çok güncel gelen bir bilgelik bırakmıştır:

"Başkasının tarlasına bekçi koymak en kolaydır."

✍️ Yakub Kazimoski

"Eski Labuništa Bilgeleri" dizisinden