Her köyde, işlerinin ana konusu başkalarının hayatıyla ilgilenmek gibi görünen insanlar hep olmuştur. Ve anlatacak bir şey bulamadıklarında, sadece günleri başkalarının ismi ağzında geçmesin diye uydururlardı.

Genellikle hedefte, kendi işine bakan, dürüst kazanan ve başkalarının hayatıyla uğraşmaya vakti olmayanlardı.

Ve sohbet, bir kişiden diğerine geçtiğinde, nadiren başladığı haliyle kalırdı.

Ama every sohbeti her söze inanmayan, diğerleri hakkında kolayca hüküm vermeyen insanlar da vardı. Onlardan biri Ahço Zulal’dı, labuniştalı yaşlılardan biri; bilgeliği kitaplardan değil, yaşamdan ve insanlardan öğrenmişti.

Yaklaşık elli yıl önce Struga'ya taşınmış olmasına rağmen, Labunişte’ye, komşularına ve aralarındaki her şeye sıkı sıkıya bağlı kaldı. İnsanları, ailelerini, eski evleri tanıyordu, ama insan doğasını da çok iyi bilirdi.

Her yerde başkalarının hayatıyla kendi hayatından daha çok ilgilenen insanlar olduğunu bilirdi. Biri bir şey söyler, diğeri ekler, üçüncüsü kendi gözleriyle görmüş gibi aktarır — ve böylece küçük bir sohbet büyük bir hikayeye dönüşürdü.

Bu tür sohbetler için Ahço Zulal basitçe derdi:

— Ah evlat, insanlar böyledir: eğer kuyruğun varsa, onu koparır; yoksa, takarlar.

Bu birkaç kelimede, ilk bakışta göründüğünden daha fazla hayat tecrübesi vardı.

Bir insanın bir zayıflığı varsa, her zaman onu fark eden, büyüten ve yaygınlaştıran biri bulunur. Ve eğer vazgeçilecek bir şey yoksa, konuşacak bir şey olsun diye bir şeyler uyduran bile bulunur.

Bu yüzden insan hayatını herkese kendini açıklamakla ve her söylentiyi kovalayarak geçirmemeli.

Şeref, dürüst bir hayat, temiz bir yüz ve huzurlu bir vicdanla korunur.

Ve bu bilgelik sadece hakkında konuşulan için bir ders değildir. Aynı zamanda konuşan, dinleyen ve aktaran için de bir derstir. Çünkü sorumlu olan sadece uyduran değil, kontrol etmeden inanıp sohbeti aktaran kişidir.

İnsan, başkalarının sözlerinden en iyi şekilde kendi hayatıyla korunur ve bir toplum, insanlarının şerefini onların yokluğunda nasıl koruduğuyla en iyi tanınır.

✍️ Yakup Kazimoski

Seriden: “Labunişte'nin Yaşlılarının Bilgeliği”