Eski Labuniştanlılar, kısa ve esprili bir cümleyle bazen bütün sayfaların anlatamadığından fazlasını ifade edebilirlerdi. Onların sözleri, yaşam deneyimlerinden, günlük sıkıntılardan ve insanları dikkatli gözlemlemekten doğardı. Şakanın arkasında çoğu zaman ciddi bir gerçek yatar, basit kelimelerin arkasında ise derin bir yaşam dersi bulunurdu.

Aço İbrahim, bilgeliği ve köydeki saygınlığı ile tanınan bir Labuniştanlıydı. Köydeki en büyük ailelerden birine mensuptu — altı erkek kardeş ve dört kız kardeş ile büyüdü. Kendisi de birçok çocuk sahibi bir baba idi: on bir çocuğu, oğulları ve kızları vardı. O zamanların çoğu hâlâ çocuktu — küçük, olgunlaşmamış ve yetişkinlerin yükünü almaya hazır değillerdi.

Arkadaşları, onu diğerlerinden üstün göstermek istediklerinde sık sık şöyle derlerdi:

"Ah, senin kolay, İbrahim! O kadar çok oğlun var ki ordu kurabilirsin. Her iş için onlardan birine dayanabilirsin."

O ise biraz şaka ile, ama çok içten şöyle cevap verirdi:

"Evet, oğullardan bir ordum var ama cepheye gitmek için değiller."

Bu kısa ve esprili cümlenin içinde büyük bir yaşam gerçeği gizlidir. İnsan sadece çok sayıda yakın insanla çevrili olmakla yetinmemeli. Onların gerçek destekçin olmaları için zamana, olgunluğa, yeteneğe ve sorumluluk almaya hazır olmaya ihtiyaç vardır.

Aço İbrahim büyük bir aileye sahipti, ancak oğulları o zamanlar hala gençti. "Ordusu" vardı ama henüz "cepheye" hazır değildi. Cevabında çocuklarını küçümseme yoktu, ancak her görev ve sorumluluk için doğru zamanın gelmesi gerektiğini objektif olarak görüyordu.

"Cephe" bu deyimde gerçek bir savaş olmak zorunda değildir. Hayatın cesaret, olgunluk ve fedakarlık istediği her yerin simgesidir.

Cephe, aile zorluklarla karşılaştığında olur. Zor bir karar verilmesi gerektiğinde. Biri gerçeğin savunmasında durmalıysa. Yaşlı ebeveynler bakım ihtiyacı duyduğunda. Aile yükünü taşıması gereken kişi yeterince olgun ve yetenekliyse.

Birçok çocuğun, akrabanın, arkadaşın ve tanıdığın olabilir, ancak gerçek güç sadece sayılarına göre ölçülmez. Aynı zamanda olgunluklarına, sorumluluklarına ve en çok ihtiyaç duyulduklarında orada bulunma istekliliklerine göre de ölçülür.

Kolay zamanlarda çokluk etkileyici görünür. Ama zorluklar geldiğinde kimin öne çıkıp sorumluluk alıp yükü taşıyabileceği görülür.

Bazen insan etrafında bir "ordu" olabilir, ama yine de bir süre en ağır yükü kendi taşıması gerekebilir. Bu, başkalarının onu sevmediği ya da yardım etmek istemediği için değil, onların henüz olgunlaşmadığı, yetenek kazanmadığı veya ön sıralarda durmasının zamanı gelmediği içindir.

Bu eski Labuniştan bilgelik bize yaygın bir insan hatırlatır: gücü sayıya göre ölçmek, olgunluk ve kaliteye göre değil.

Büyük aile bir zenginlik ve nimettir. Ama her üye büyümeli, olgunlaşmalı ve sorumluluk almayı öğrenmeli, bir gün ebeveynlerine, aileye ve topluluğa gerçek destekçi olabilmeli.

Arkamızda kaç kişi durduğu önemli değildir, önemli olan aralarında zorluk anında öne çıkmaya hazır biri olup olmadığıdır.

Belki bu sözden alınacak en büyük ders, "cepheye" gidecek birimiz var mı diye sormak değil, kendimize şu soruyu sormaktır:

Biz, ebeveynlerimize, ailemize, arkadaşlarımıza ve topluluğumuza gerektiğinde öne çıkacak kadar olgun, cesur ve sorumluluk sahibi miyiz?

Çünkü bir "ordu"nun parçası olmak kolaydır.

Ama insanın "cepheye" gitmeye hazır olması için zaman, eğitim ve olgunluk gerekir.

✍️ Yakub Kazimoski,
"Eski Labuniştanlıların Bilgeliği"