Секоја петочна молитва во нашата џамија носи со себе ист познат призор – вистински хаос од чевли пред влезот. Десетици, понекогаш стотици парови на чевли, расфрлени без ред, едни врз други, некои дури и блокирајќи го самиот влез. Кога молитвата завршува, започнува потрагата – „Каде ми се чевлите?“, „Кој ги згазил?“, „Зошто некој случајно ги облекол моите?“.

Оваа сцена, иако вообичаена во многу муслимански заедници, е нешто што ретко би се видело во Јапонија. Таму, влезовите во храмовите, традиционалните куќи и дури и училиштата се пример за дисциплина и ред. Чевлите се уредно подредени, со врвовите свртени нанадвор за полесно обување. Никој не брза да ги фрли каде стигне, ниту некој се плаши дека нема да ги најде своите.

Па, зошто кај нас оваа едноставна практика изгледа невозможна? Дали е тоа навика, недостаток на свест, или пак едноставно не обрнуваме внимание?

Замислете, само за момент, како би изгледало ако секој кој влегува во џамијата ги остави своите чевли внимателно и организирано. Колку време би заштедиле? Колку поубав впечаток би оставале? Колку би ја почитувале самата чистота на нашите места за молитва?

Редот не е само одраз на дисциплина, туку и на почит – почит кон местото, кон другите и кон себе. Можеби е време да научиме нешто од јапонската култура и да го внесеме тој дух на организираност и во нашите џамии. На крајот на краиштата, верата нè учи на чистота, а редот е дел од неа.