Çdo namaz i së premtes në xhaminë tonë sjell të njëjtin pamje të njohur – një kaos i vërtetë nga këpucët para hyrjes. Dhjetëra, ndonjëherë qindra palë këpucë, të shpërndara pa rregull, njëra mbi tjetrën, disa madje duke bllokuar hyrjen vetë. Kur përfundon namazi, fillon kërkimi – “Ku janë këpucët e mia?”, “Kush i ka shkelur?”, “Pse dikush rastësisht i ka veshur të mijat?”

Kjo skenë, megjithëse e zakonshme në shumë komunitete myslimane, është diçka që rrallë shihet në Japoni. Atje, hyrjet në tempuj, shtëpitë tradicionale dhe madje edhe shkollat janë shembull i disiplinës dhe rendit. Këpucët janë rregullisht të vendosura, me majat e tyre të drejtuara jashtë për ta vënë më lehtë. Askush nuk ngutet t'i hedhë ku t'i marrë, as nuk frikësohet se nuk do t’i gjejë.

Atëherë, pse tek ne kjo praktikë e thjeshtë duket e pamundur? A është zakon, mungesë vetëdije, apo thjesht nuk i kushtojmë vëmendje?

Mendoni për një moment si do të dukej nëse secili që hyn në xhami do t’i linte këpucët e tij me kujdes dhe të organizuar. Sa kohë do të kursente? Sa më shumë përshtypje të mirë do të linte? Sa do të nderonte pastërtinë e vetë vendeve tona të lutjes?

Rendi nuk është vetëm reflektim i disiplinës, por edhe respekt – respekt për vendin, për të tjerët dhe për veten. Ndoshta është koha të mësojmë diçka nga kultura japoneze dhe të përfshijmë atë frymë organizimi edhe në xhamitë tona. Në fund të fundit, feja na mëson pastërtinë, dhe rendi është pjesë e saj.