Camiimizdeki her cuma namazı, önünde gerçek bir ayakkabı kaosu olan aynı bilinen görüntüyü beraberinde getiriyor. Onlarca, bazen yüzlerce çift ayakkabı, düzensizce dağılmış, üst üste yığılmış, bazıları girişin kendisini bile tıkıyor. Namaz bittiğinde ise arama başlıyor – “Ayakkabılarım nerede?”, “Bunu kim ezdi?”, “Neden biri yanlışlıkla benimkini giydi?”

Bu sahne, birçok Müslüman toplumunda olağan olsa da, Japonya’da nadiren görülür. Orada tapınak girişleri, geleneksel evler ve hatta okullar disiplin ve düzenin örneğidir. Ayakkabılar düzenli şekilde dizilir, üstlerinin dışa dönük olması kolay giyilmesini sağlar. Kimse onları gelişigüzel bırakmak için acele etmez, kimse kendi ayakkabılarını bulamama korkusu yaşamaz.

Peki ya bizde bu basit uygulama neden mümkün görünmüyor? Alışkanlık mı, bilinç eksikliği mi ya da sadece dikkat etmiyor muyuz?

Bir an hayal edin, her camiye giren kişi ayakkabılarını dikkatle ve düzenli şekilde bıraksaydı nasıl olurdu? Ne kadar zaman kazanırdık? Ne kadar daha iyi bir izlenim bırakırdık? Mekanlarımızın temizliğine ne kadar saygı gösterirdik?

Düzen sadece disiplinin bir yansıması değil, aynı zamanda saygıdır – mekâna, başkalarına ve kendimize saygı. Belki Japon kültüründen bir şeyler öğrenip bu düzen ruhunu camilerimize de getirme zamanı gelmiştir. Sonuçta, din bize temizlik öğretiyor ve düzen bunun bir parçasıdır.