Еднаш, во Бурса, еден член на еснаф изградил фонтана и над неа напишал:

„Халал за сите – харам само за муслиманите.“

Во времето кога Бурса била главен град на Османлиската империја, ова предизвикало големи немири. Луѓето отишле кај судијата, а потоа случајот стигнал и до султанот. Човекот што ја изградил фонтаната му рекол на султанот дека може да докаже зошто го напишал тоа.

Прво побарал да биде уапсен еден рабин. Веднаш целата еврејска заедница се кренала – дошле кај султанот, барале негово ослободување, испратиле писма и петиции, и рабинот набрзо бил ослободен.

Потоа побарал да биде уапсен еден свештеник. Истото се повторило – христијаните се побуниле, барале правда и свештеникот бил ослободен.

Конечно, побарал да биде уапсен еден истакнат оџа додека држел проповед. Оџата бил симнат од проповедницата. Никој не станал да праша што се случува. Никој не го следел. Никој не отишол кај султанот да праша каде е.

Напротив, луѓето почнале да велат: „Кој знае што направил...“ „Сигурно не бил уапсен без причина...“ „Да знаев каков е, никогаш немаше да го почитувам...“ По седум дена, оџата бил ослободен. Тогаш човекот го прашал султанот: „Не е ли водата харам за вакви муслимани?“