Njëherë, në Bursa, një anëtar i esnafit ndërtoi një fontanë dhe mbi të shkroi:

„Halal për të gjithë – haram vetëm për myslimanët.“

Në kohën kur Bursa ishte kryeqytet i Perandorisë Osmane, kjo shkaktoi trazira të mëdha. Njerëzit shkuan tek gjyqtari, dhe më pas çështja arriti edhe te sulltani. Njeriu që ndërtoi fontanën i tha sulltanit se mund të provojnë pse e kishte shkruar atë.

Fillimisht kërkoi arrestimin e një rabini. Menjëherë e gjithë komuniteti hebre u ngrit – shkuan tek sulltani, kërkuan lirimin e tij, dërguan letra dhe peticione, dhe rabbini u lirua shpejt.

Më pas kërkoi arrestimin e një prifti. E njëjta gjë përsëritet – të krishterët u rebeluan, kërkuan drejtësi dhe prifti u lirua.

Më në fund, kërkoi arrestimin e një imami të shquar derisa mbante predikimin. Imami u largua nga karrigia e predikimit. Askush nuk u ngrit për të pyetur se çfarë ndodh. Askush nuk e ndjeki. Askush nuk shkoi tek sulltani për të pyetur ku ishte.

Përkundrazi, njerëzit filluan të thonë: „Kush e di çfarë ka bërë...“ „Sigurisht nuk është arrestuar pa arsye...“ „Po ta dija si është, kurrë nuk do ta respektoja...“ Pas shtatë ditësh, imami u lirua. Atëherë njeriu e pyeti sulltanin: „A nuk është uji haram për myslimanët e tillë?“