Постои едно село, големо со душа, а скромно со име. Село што секое утро се будеше со ист сон — да стане град. Не заради честолубие, туку заради достоинство.

Сонуваше за улици што ќе светат низ целата ноќ, за плоштад каде што децата ќе трчаат без грижа, за култура, за развој, за иднина што ќе остане дома, а не ќе замине. Сонуваше да има свој глас, своја општина, свои одлуки. Сонуваше да не биде „само село“, затоа што одамна беше повеќе од тоа.

Луѓето таму знаеја дека големината не се мери во квадратни километри, туку во срца. А Лабуништа имаше илјадници — топли, работни, горди.

Секој ден го градеше својот сон: со нови куќи, со нови улици, со нови генерации што учеа дека домот може да биде силен како град, дури и кога уште го викаш „село“.

И така, чекор по чекор, година по година, Лабуништа почна да расте. Растеше во бројки, но уште повеќе во дух. Растеше во амбиција, во самодоверба, во вера дека еден ден, она што го сонува — ќе стане реалност.

Зошто тоа не беше обичен сон. Тоа беше заеднички сон. Сон на народ што знае дека заслужува повеќе.

Лабуништа — селото што сонуваше да стане град. И денес, овој сон е поблиску од кога било.