Ruhu büyük, adı mütevazı bir köy var. Her sabah aynı hayalle uyanan bir köy — şehir olmak. Haddini aşmak için değil, onur için.

Gecenin her anını aydınlatacak sokakları, çocukların dertsiz koşacağı meydanları, kültürü, gelişimi, evde kalacak bir geleceği hayal ediyordu, gitmeyen değil. Kendi sesi, kendi belediyesi, kendi kararları olması hayalini kuruyordu. "Sadece bir köy" olmamak için hayal ediyordu çünkü çoktan bundan fazlası olmuştu.

Oradaki insanlar büyüklüğün kilometrekarelerle değil, yüreklerle ölçüldüğünü biliyordu. Ve Labuništa binlerce yüreğe sahipti — sıcacık, çalışkan, gururlu.

Her gün kendi hayalini inşa ediyordu: yeni evlerle, yeni sokaklarla, "köy" demeye devam etseniz de evinizin bir şehir kadar güçlü olabileceğini öğrenen yeni nesillerle.

Ve böylece adım adım, yıl yıl Labuništa büyümeye başladı. Sayılarla büyüdü, ancak daha çok ruhla büyüdü. Hırsla, özgüvenle, bir gün hayal edilenin gerçeğe dönüşeceğine olan inançla büyüdü.

Çünkü bu sıradan bir hayal değildi. Bu ortak bir hayaldi. Daha fazlasını hak eden bir halkın hayali.

Labuništa — şehir olmayı hayal eden köy. Ve bugün, bu hayal her zamankinden daha yakın.