Ekziston një fshat, i madh me shpirt, e modest me emrin. Një fshat që çdo mëngjes zgjohej me të njëjtën ëndërr — të bëhej qytet. Jo për shkak të krenarisë, por për dinjitet.

Ëndërronte për rrugë që do ndriçonin gjithë natën, për një shesh ku fëmijët do të vraponin pa brenga, për kulturë, për zhvillim, për një të ardhme që do të mbetej në shtëpi, e jo që do të largohej. Ëndërronte të kishte zërin e vet, komunën e vet, vendimet e veta. Ëndërronte të mos ishte vetëm "fshat", sepse prej kohësh ishte më shumë se kaq.

Njerëzit atje e dinin se madhësia nuk matet me kilometra katrorë, por në zemra. Dhe Labunishta kishte mijëra – të ngrohta, punëtore, krenare.

Çdo ditë ndërtonte ëndrrën e saj: me shtëpi të reja, me rrugë të reja, me breza të rinj që mësonin se shtëpia mund të jetë e fortë si një qytet, edhe kur akoma e quani "fshat".

Dhe kështu, hap pas hapi, vit pas viti, Labunishta filloi të rritet. Rritej në numra, por edhe më shumë në shpirt. Rritej në ambicie, në vetëbesim, në besim se një ditë, ajo që ëndërronte — do të bëhej realitet.

Sepse ajo nuk ishte një ëndërr e zakonshme. Ishte një ëndërr e përbashkët. Ëndërr e një populli që di se meriton më shumë.

Labunishta — fshati që ëndërronte të bëhej qytet. Dhe sot, kjo ëndërr është më afër se kurrë më parë.