Секој Бајрам носи солзи и радост во Лабуништа. Патиштата што некогаш беа тивки, сега оживуваат со чекорите на тие што заминаа. Од Германија, Швајцарија, Австрија, Словенија, Италија… од сите страни на Европа, синовите и ќерките се враќаат дома, таму каде што срцето никогаш не заминало.

Додека низ селските улици се слуша детски џагор и мирисот на тазе приготвена баклава, пред секој дом мајките ги отвораат портите со треперливи раце, чекајќи го моментот кога ќе ги прегрнат своите чеда. Старите татковци седат на праговите, со поглед што гледа далеку, како да ги брои годините што поминале во исчекување.

Но, гурбетот е тежок товар. Колку и да е радосно враќањето, секогаш има нешто недоречено, нешто што недостига. Солзите на мајките не се само од среќа – тие знаат дека деновите ќе поминат брзо, и повторно ќе дојде моментот на заминување.

Ноќите пред Бајрам се најтопли, исполнети со спомени и прегратки. Конаците траат до доцна, а во срцата се мешаат носталгија и радост. Селото блеска од светлата на џамиите, од сјајот на новите алишта и од искрите во очите на децата што трчаат по улиците.

А кога ќе дојде денот за заминување, повторно ќе останат празни дворови, неми прозорци и срца што ќе бројат месеци до следниот Бајрам.

Гурбетчијата си оди, но никогаш не заминува целосно – дел од него секогаш останува во Лабуништа, во каменот, во водата, во секој здив на татковината.

Зашто дома не е таму каде што живееш. Дома е таму каде што те чекаат.