Her Bayram Labunişte'ye gözyaşı ve sevinç getirir. Bir zamanlar sessiz olan yollar, şimdi gidenlerin ayak sesleriyle canlanıyor. Almanya, İsviçre, Avusturya, Slovenya, İtalya'dan... Avrupa'nın her yanından oğullar ve kızlar, kalbin asla gitmediği eve dönüyorlar.

Köy sokaklarında çocuk sesleri ve taze hazırlanmış baklavanın kokusu duyulurken, her evin önünde anneler titreyen elleriyle kapıları açıyor, çocuklarını kucaklayacakları anı bekliyorlar. Yaşlı babalar ise kapı eşiğinde oturmuş, uzaktaki bir yere bakıyor, geçen yılları sayar gibi beklemenin zamanı olarak.

Ama gurbet zor bir yük. Dönmek ne kadar sevindirici olsa da, her zaman eksik kalan bir şeyler, söylenemeyen bir yan vardır. Annelerin gözyaşları sadece sevinçten değildir – onlar günlerin çabucak geçeceğini ve tekrar gitme zamanının geleceğini bilirler.

Bayram öncesi geceler en sıcak olanlardır, anılar ve kucaklaşmalarla doludur. Konaklamalar geç saatlere kadar sürer, kalplerde nostalji ve mutluluk karışır. Köy, camilerin ışıkları, yeni giysilerin parlaklığı ve sokaklarda koşan çocukların gözlerindeki ışıltılarla parlar.

Ve ayrılma günü geldiğinde tekrar boş avlular, sessiz pencereler ve bir sonraki Bayram'a kadar ayları sayacak kalpler kalır.

Gurbetçi gider ama asla tamamen ayrılmaz – bir parçası hep Labunişte'de, taşta, suda, anavatanın her nefesinde kalır.

Çünkü ev oturduğun yer değildir. Ev seni bekleyen yerdir.