Çdo Bajram sjell lotë dhe gëzim në Labunishta. Rrugët që dikur ishin të qeta, tani zgjojnë me hapat e atyre që ikën. Nga Gjermania, Zvicra, Austria, Sllovenia, Italia… nga të gjitha anët e Europës, djemtë dhe vajzat kthehen në shtëpi, aty ku zemra kurrë nuk u largua.

Ndërsa në rrugët e fshatit dëgjohet zhurma e fëmijëve dhe aroma e bakllavasë së sapo përgatitur, përpara çdo shtëpie nënat hapin dyert me duar dridhëse, duke pritur momentin kur do t’i përqafojnë bijtë e tyre. Baballarët e moshuar rrijnë në pragje, me shikimin që shikon larg, sikur të numërojë vitet që kaluan në pritje.

Por jeta e largët është një peshë e rëndë. Sa herë që kthehen me gëzim, gjithmonë ka diçka të pambërritur, diçka që mungon. Lotët e nënave nuk janë vetëm nga lumturia – ato e dijnë që ditët do të kalojnë shpejt dhe do të vijë përsëri momenti i largimit.

Netët para Bajramit janë më të ngrohtat, të mbushura me kujtime dhe përqafime. Grumbullimet zgjasin deri vonë, dhe në zemra përzihen nostalgjia dhe gëzimi. Fshati ndriçon nga dritat e xhamive, nga shkëlqimi i rrobave të reja dhe nga shikimet plot shkëlqim të fëmijëve që ndjekin rrugët.

E kur vjen dita e largimit, përsëri mbeten oborre të zbrazëta, dritare të heshtura dhe zemra që do të numërojnë muaj për Bajramin tjetër.

Të huajt largohen, por kurrë nuk ikin plotësisht – një pjesë e tyre gjithmonë mbetet në Labunishta, në gur, në ujë, në çdo frymëmarrje të atdheut.

Sepse shtëpia nuk është aty ku jeton. Shtëpia është aty ku të presin.