Не сакаме да критикуваме. Не сакаме да објавуваме лоши работи. Но, кога молкот станува соучесник во уништувањето на сопственото место, тогаш должност ни е да проговориме!

Како медиум, секогаш настојуваме да ги истакнуваме убавите приказни, успесите, хуманоста и позитивните примери од Лабуништа. Веруваме дека нашето место заслужува да се зборува за него по добро. Но, она што денес се случува со животната средина во Лабуништа веќе не може да се премолчува, ниту да се толерира. Лабуништа се дави во ѓубре!

Улиците се валкаат, јавните површини се претвораат во депонии, а реката, наместо да биде природно богатство и украс на нашето место, станува место каде што несовесни поединци го фрлаат отпадот од своите домаќинства.

И сето тоа се случува и покрај фактот што комуналното претпријатие редовно и навремено го собира отпадот од домаќинствата.

Тогаш, зошто ѓубрето завршува во реката? Зошто улиците се претвораат во места за фрлање отпад? Зошто некој мисли дека кесата со ѓубре може да ја фрли во природата и мирно да продолжи со својот ден, како да не направил ништо лошо?

Проблемот не е само во ѓубрето. Проблемот е во нашата совест, во нашата култура и во нашето чувство за одговорност!

КАДЕ Е НАШАТА ВЕРА КОГА ЈА ЗАГАДУВАМЕ СОПСТВЕНАТА РЕКА?

Особено е болно и разочарувачко кога ваквите појави се случуваат во заедница во која исламската вера има толку значајно место во секојдневниот живот.

Се гордееме со полните џамии, со нашите хаџии и мутемири, со жените кои носат хиџаб, со децата кои посетуваат мектеби и со младите кои редовно ги посетуваат џамиите. Тоа се вредности со кои треба да се гордееме.

Но, мораме да си го поставиме и најтешкото прашање: Каква е вредноста на нашата вера ако нејзините начела не се гледаат во нашето однесување надвор од џамијата?

Божјиот пратеник Мухаммед а.с. рекол: " Чистотата е половина иман (верување)"

Како можеме да зборуваме за чистота, морал и верување, а истовремено да ја загадуваме реката во која тече животот на нашето место? Како можеме да ги учиме децата на добрина, чесност и одговорност, ако со сопствениот пример ги учиме дека јавниот простор е сечиј, а всушност ничиј?

Исламот нè учи на чистота, одговорност и почит кон сè што нè опкружува. Верата не се докажува само со зборови, облека или присуство во џамијата. Таа се докажува и со нашите постапки, со односот кон соседот, кон заедницата и кон природата што ни е доверена на чување.

Затоа, не е доволно само да се нарекуваме верници. Треба да живееме според вредностите во кои велиме дека веруваме!

ДО НАДЛЕЖНИТЕ: ВРЕМЕ Е ЗА КОНКРЕТНИ МЕРКИ!

Апелираме до надлежните институции, Општина Струга и сите одговорни служби да преземат конкретни и одлучни мерки за спречување на загадувањето.

Потребно е да се постави видео-надзор на критичните точки долж реката, на јавните површини и на местата каде што најчесто се фрла отпад. Секој што несовесно ќе ја загадува животната средина треба да биде идентификуван и казнет согласно законот.

Не е доволно само да се чисти она што некој друг го валка. Не е доволно комуналните служби постојано да го собираат отпадот, додека несовесни поединци повторно ја загадуваат околината.

Потребни се ред, контрола и одговорност. Потребно е правилата да важат за сите, без исклучок!

ДО ГРАЃАНИТЕ: РЕКАТА НЕ Е ДЕПОНИЈА, А УЛИЦАТА НЕ Е КАНТА ЗА ЃУБРЕ!

Апелираме до секој жител на Лабуништа да престане со фрлањето отпад во реката, покрај патиштата, на улиците и на сите јавни површини.

Ако можеме да ги одржуваме сопствените дворови чисти и уредени, тогаш зошто истата грижа не ја покажуваме и кон улиците по кои секојдневно се движиме, реката покрај која живееме и местото во кое растат нашите деца?

Зарем не сакаме нашите деца да растат во чиста и здрава средина? Зарем сакаме утре да им оставиме река полна со пластични кеси, улици полни со отпад и природа уништена од сопствената несовесност?

Лабуништа не е само нашиот дом. Таа е дом и на нашите деца, внуци и идни генерации. Не смееме да им го уништуваме она што сме должни да го зачуваме!

Чистотата не е обврска само на комуналното претпријатие. Не е обврска само на Општината или на Месната заедница. Таа е заедничка одговорност на сите нас.

„АКО НЕ СЕ СРАМИШ, ПРАВИ ШТО САКАШ!“

Во познат хадис, пренесен во збирката на Бухари, Божјот пратеник Мухаммед, алејхи селам, порачува:

„Ако не се срамиш, прави што сакаш!“

Оваа порака треба да нè натера сите да застанеме и да размислиме за сопствените постапки.

Зарем не треба да се срамиме кога фрламе ѓубре во реката? Зарем не треба да нè погоди кога гледаме дека сопственото место го претвораме во депонија? Зарем не треба да нè заболи кога поради нашата неодговорност страдаат природата, здравјето и угледот на заедницата?

Не бараме ништо невозможно. Бараме основна човечка култура, одговорност и почит кон местото во кое живееме. Не сакаме да посочуваме со прст кон никого. Но, нема да молчиме пред појави што му штетат на целото наше место.

Да не дозволиме Лабуништа да стане синоним за нечистотија и неодговорност. Да ја зачуваме нашата река, нашите улици и нашата природа. Да покажеме дека сме заедница што знае да се гордее со својата вера, но и да живее според нејзините начела. Затоа што вистинската љубов кон Лабуништа не се докажува само со зборови.

СЕ ДОКАЖУВА СО ПОСТАПКИ!