Nuk duam të kritikojmë. Nuk duam të publikojmë gjëra të këqija. Por, kur heshtja bëhet bashkëfajtuese në shkatërrimin e vendit tonë, atëherë është detyra jonë të flasim!

Si media, gjithmonë përpiqemi të nxjerrim në pah histori të bukura, suksese, humanizëm dhe shembuj pozitivë nga Labunishta. Besojmë se vendi ynë meriton të flitet për të me gjëra të mira. Por, ajo që po ndodh sot me mjedisin në Labunishta nuk mund të heshtet më, as të lejohet. Labunishta po mbytet në plehra!

Rrugët janë të ndyra, hapësirat publike po shndërrohen në deponi, dhe lumi, në vend që të jetë pasuri natyrore dhe zbukurim i vendit tonë, po bëhet vend ku individë të papërgjegjshëm hedhin mbeturinat e shtëpive të tyre.

Dhe kjo ndodh edhe pse ndërmarrja komunale i mbledh rregullisht dhe në kohë mbeturinat e shtëpive.

Atëherë, pse plehrat përfundojnë në lumë? Pse rrugët shndërrohen në vend për hedhje mbeturinash? Pse dikush mendon se qesja e mbeturinave mund të hidhet në natyrë dhe të vazhdojë ditën paqësisht, sikur të mos ketë bërë asgjë të keqe?

Problemi nuk është vetëm në plehrat. Problemi është në ndërgjegjen tonë, në kulturën tonë dhe në ndjenjën tonë për përgjegjësi!

KU ËSHTË FEJA JONE KUR PASTROJMË LUMIN TONË?

Është veçanërisht e dhimbshme dhe zhgënjyese kur këto dukuri ndodhin në një komunitet ku feja islame ka një vend kaq të rëndësishëm në jetën e përditshme.

Krenohemi me xhamitë e mbushura, me hadxhinjtë dhe mutemirët tanë, me gratë që mbajnë hixhab, me fëmijët që frekuentojnë mektebet dhe të rinjtë që vizitojnë rregullisht xhamitë. Këto janë vlera me të cilat duhet të krenohemi.

Por, duhet të na lindë edhe pyetja më e vështirë: Çfarë vlere ka feja jonë nëse parimet e saj nuk duken në sjelljen tonë jashtë xhamisë?

Pejgamberi Muhamed a.s. ka thënë: "Pastrimi është gjysma e imanit (besimit)"

Si mund të flasim për pastërti, moral dhe besim, ndërkohë që e ndotim lumin ku rrjedh jeta e vendit tonë? Si mund të mësojmë fëmijët për mirësi, ndershmëri dhe përgjegjësi, nëse me shembullin tonë i mësojmë se hapësira publike është e të gjithëve, por në fakt e askujt?

Islami na mëson pastërti, përgjegjësi dhe respekt për gjithçka që na rrethon. Feja nuk dëshmohet vetëm me fjalë, veshje apo praninë në xhami. Ajo dëshmohet edhe me veprimet tona, me sjelljen ndaj fqinjit, komunitetit dhe natyrës që na është besuar për ruajtje.

Prandaj, nuk mjafton vetëm të quhemi besimtarë. Duhet të jetojmë sipas vlerave në të cilat themi se besojmë!

PËR PËRGJEGJËSIT: KOHA ËSHTË PËR MASA KONUAGJUARA!

Apelojmë tek institucionet përgjegjëse, Komuna e Strugës dhe të gjitha shërbimet përgjegjëse të ndërmarrin masa konkrete dhe të vendosura për parandalimin e ndotjes.

Duhet të vendoset mbikëqyrje me video në pika kritike përgjatë lumit, në hapësirat publike dhe në vendet ku më shpesh hidhen mbeturinat. Çdo kush që ndot mjedisin duhet identifikuar dhe ndëshkuar sipas ligjit.

Nuk mjafton vetëm të pastrohet ajo që dikush tjetër ndot. Nuk mjafton që shërbimet komunale të mbledhin vazhdimisht mbeturinat, ndërsa individë të papërgjegjshëm përsëri ndotin ambientin.

Duhet rend, kontroll dhe përgjegjësi. Duhet që rregullat të vlejnë për të gjithë, pa përjashtim!

PËR QYTETARËT: LUMI NUK ËSHTË DEPO, DHE RRUGA NUK ËSHTË KOVA E MBETJEVE!

Apelojmë tek çdo banor i Labunishtë të ndalë hedhjen e mbeturinave në lumë, në anë të rrugëve, në rrugë dhe në hapësira publike.

Nëse mund të mbajmë oborret tona të pastra dhe të rregulluara, atëherë pse nuk tregojmë të njëjtën kujdes ndaj rrugëve ku lëvizim çdo ditë, lumit ku jetojmë dhe vendit ku rriten fëmijët tanë?

A nuk dëshirojmë që fëmijët tanë të rriten në një mjedis të pastër dhe të shëndetshëm? A duam që nesër t'u lëmë një lumë plot me qese plastike, rrugë plot mbeturina dhe një natyrë të shkatërruar nga papërgjegjshmëria jonë?

Labunishta nuk është vetëm shtëpia jonë. Ajo është shtëpi edhe për fëmijët, nipërit dhe brezat e ardhshëm. Nuk duhet t'u shkatërrojmë atë që kemi detyrë ta ruajmë!

Pastërtia nuk është vetëm detyrë e ndërmarrjes komunale. Nuk është detyrë vetëm e Komunës apo Bashkësisë Vendore. Ajo është përgjegjësi e përbashkët e gjithsecilit prej nesh.

„NËSE NUK TË LUTËSRON TURPI, BËJ ÇFARË TË DO"

Në hadithin e njohur, i transmetuar në koleksionin e Buhariut, Pejgamberi Muhamed, alejhi selam, thotë:

"Nëse nuk të lutëron turpi, bëj çfarë të dojë!"

Kjo mesazh duhet të na shtyjë të gjithë të ndalemi dhe të reflektojmë për veprimet tona.

A nuk duhet të turpërohemi kur hedhim mbeturina në lumë? A nuk duhet të na prekë kur shohim se vendi ynë po shndërrohet në deponi? A nuk duhet të na dhembë kur për shkak të papërgjegjshmërisë sonë vuajnë natyra, shëndeti dhe reputacioni i komunitetit?

Nuk kërkojmë asgjë të pamundur. Kërkojmë kulturë njerëzore bazë, përgjegjësi dhe respekt për vendin ku jetojmë. Nuk duam të akuzojmë askënd. Por, nuk do heshtim përpara dukurive që dëmtojnë vendin tonë.

Le të mos lejojmë që Labunishta të bëhet sinonim i papastërtisë dhe papërgjegjshmërisë. Le të ruajmë lumin tonë, rrugët dhe natyrën tonë. Le të tregojmë që jemi një komunitet që di të krenohet me fenë e vet, por edhe të jetojë sipas parimeve të saj. Sepse dashuria e vërtetë për Labunishtën nuk dëshmohet vetëm me fjalë.

DEMOHET ME VEPRIME!