Në fund të vitit 1670, udhëtari i njohur otoman Evliya Çelebi kalonte në territoret e Maqedonisë së sotme, duke lënë pas shënime të vlefshme për vendet që vizitoi dhe popujt që jetonin atje. Përshkrimet e tij të gjalla na mundësojnë të ndërtojmë një urë mes të kaluarës dhe të tashmes, duke i krahasuar dëshmitë e vjetra me realitetet e sotme.

Një përshtypje të veçantë Çelebi e mori nga Struga, një qytet në bregun e Liqenit të Ohrit, i cili atëherë ishte një nga vendbanimet kryesore në rajon. Përveç Ohrit, me kalatë e tij unike, dhe Pogradcit fqinj, Struga ishte një ndër vendbanimet kyçe.

Në zemër të Strugës, mbi lumin Drin, ngrihej një urë druri me dymbëdhjetë harqe, e gjatë rreth pesëdhjetë metra. Pikërisht aty ndodhej rezidenca e aqasë lokal, i cili ishte i mbrojtur nga dyzet e pesë roje të armatosur. Sot, Drini mbetet vend qendror në qytet, por nuk ka më ndërtime mbi ujërat e tij – vetëm ura që lehtësojnë lëvizjen. Rrethi i lumit shërben si një vend ideal për pushim kafeje në hijen e pemëve ose freskim në ujërat e pastërta, dhe së shpejti pritet ndërtimi i një ure të re druri që do ta pasurojë këtë ambient.

Në të kaluarën, Struga ishte nikoqire e një panairi vjetor që zgjaste dhjetë ditë e netë, duke mbledhur rreth 40-50 mijë njerëz. Mbi mijëra stenda dhe dyqane prej pëlhure ishin plot me tregtarë dhe blerës, duke krijuar një zhurmë të paparë. Sot, tregu po humbet gradualisht zanatet e tij tradicionale. Dikur aty dominonin kuzhinjët, samarxhinjtë, vazo-bërësit dhe mjeshtrat të tjerë, por kjo bukuri arkitekturore po zëvendësohet ngadalë me ndërtime moderne. Disa prej objekteve të vjetra kanë ruajtur ende strukturat karakteristike bundurke, që i japin qytetit një vulë artistike të veçantë.

Struga ka qenë gjithmonë e lidhur me peshkimin, një nga degët kryesore ekonomike të së kaluarës. Imponuese ishte pamja e njëzet e pesë çunave, të ndriçuara me fenerë, që gjatë natës tërhiqnin rrjetat e tyre, ndërsa kapja përfundonte në duart e eminit lokal. Peshku i kripur i Strugës shitej më pas në tërë Rumelisë, duke u bërë një produkt i njohur eksporti.

Çelebi në shënimet e tij përcjell edhe legjendën lokale për jegullën – sipas besimit, ajo jepte fuqi të madhe atij që e hante. Besohej se madje edhe dhimbja e kokës mund të kurohej me jegull, nëse i vihej kripë në kokë dhe vendosej mbi vendin e dhimbjes. Emri i qytetit të lashtë Enhalon, që do të thotë jegull, vetëm e konfirmon traditën e gjatë të lidhur me këtë peshk.