1670 yılının sonlarında, ünlü Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi, günümüz Makedonya topraklarından geçerken ziyaret ettiği yerler ve orada yaşayan halklar hakkında değerli notlar bırakmıştır. Canlı betimlemeleri, geçmiş ile günümüz arasında bir köprü kurmamıza, eski tanıklıkları bugünkü gerçekliklerle karşılaştırmamıza olanak sağlar.

Çelebi üzerinde özel bir etki bırakan yerlerden biri, Ohri Gölü kıyısında bulunan Struga şehriydi; o dönemde bölgenin önemli yerleşim yerlerinden biriydi. Benzersiz kalesiyle Ohri ve komşu Pogradets ile birlikte, Struga da bölgedeki ana yerleşim yerleri arasındaydı.

Struga’nın kalbinde, Drin Nehri üzerinde, yaklaşık elli metre uzunluğunda ve on iki kemerli bir ahşap köprü yükseliyordu. Bu köprüde yerel ağanın ikametgahı bulunuyordu ve kırk beş silahlı muhafız tarafından korunuyordu. Günümüzde Drin, şehirde merkezi bir yer olmaya devam etmektedir, ancak nehrin üzerinde artık yapılar yoktur – sadece kolay ulaşımı sağlayan köprüler vardır. Nehir çevresi, ağaç gölgesinde kahve molası vermek ya da temiz sularda serinlemek için ideal bir yerdir ve yakında bu ortamı zenginleştirecek yeni bir ahşap köprünün inşası beklenmektedir.

Geçmişte, Struga on gün ve gecelik süren yıllık bir panayıra ev sahipliği yapardı ve yaklaşık 40-50 bin kişi katılırdı. Binlerce tezgah ve keten dükkânları, tüccar ve alıcılarla dolup taşar, benzeri görülmemiş bir kalabalık oluştururdu. Günümüzde çarşı giderek geleneksel zanaatlerini kaybetmektedir. Bir zamanlar kuyumcular, semerci ustaları, çömlekçiler ve diğer ustalar egemendi, ancak bu mimari güzellik yavaş yavaş modern yapılarla yer değiştiriyor. Eski binalardan bazıları, şehre özel sanatsal bir damga veren tanınabilir bunduruk yapılarını halen korumaktadır.

Struga her zaman balıkçılıkla bağlantılı olmuştur; geçmişte önemli ekonomik dallardan biriydi. Yirmi beş fenerle aydınlatılmış kayıkların gece boyunca ağlarını çektiği görüntü etkileyiciydi; av, yerel eminlerin eline geçerdi. Struga’nın tuzlu balığı Rumeli’nin her yerinde satılır ve tanınmış bir ihracat ürünü haline gelirdi.

Çelebi kayıtlarında yerel yılanbalığı efsanesini de aktarır – inanışa göre, yemesi kişiye büyük güç verirdi. Hafıza ediliyordu ki, baş ağrısı bile yılanbalığı ile tedavi edilebilirdi; başına tuz konup ağrıyan yere yerleştirilirdi. Antik Enhalon şehrinin adı, yılanbalığını ifade eder ve bu da tür balığı ile uzun süredir süregelen geleneği doğrular.