Мурат Лабуништа бил албански револуционер и член на организацијата Бали Комбетар од Лабуништа.

Роден е на 14 август 1909 година (според некои извори, 1913) во селото Лабуништа, во струшкиот регион, во угледно семејство. Основното образование го завршил во Лабуништа, а средното во Сараево, Босна и Херцеговина. Tечно зборувал албански, македонски, турски, француски и италијански.

Во 1935 година, властите на Кралството Југославија го протерале Мурат и неговиот брат од земјата, по што тие се населиле во Албанија. Работел во неколку издавачки куќи кои ги објавувале неговите дела. Од крајот на 1939 до октомври 1943 година работел како секретар во префектурата во Пекин.

За време на Втората светска војна станува апсолутен владетел на регионот во Струшко познат како Дримкол, на падините на планината Јабланица, со центар во село Лабуништа. Бил многу харизматична личност и голем воен стратег. На самиот почеток на војната, се вратил во Лабуништа. Бил член на главната команда на Големоалбанската националистичка организација „Бали Комбетаре“ (Bali Kombetare).

По доаѓањето во Лабуништа, формирал организација, наречена Чувари на правдата (Rrojtare te drejtesires) и имал блиски односи со Германците. Бил заштитник на Албанците за време на војната, но исто така, го заштитувал христијанското население и не им дозволувал на „Албанците“ да се одмаздуваат на христијанското население за злосторствата што ги правела српската војска во ноември 1913 година, кога стрелале шест интелектуалци од Лабуништа, заедно со имамот на местото наречено Краста, а за што постоела желба за освета. Ова го потврдиле и самите живи христијани од тоа време. Партизаните му нуделе командно место на бригадите во Западна Македонија, но тој категорично ги одбивал, бидејќи бил голем противник на комунизмот и до крај останал лојален на албанскиот крал Ахмед Зогу.

Кога партизаните ги зазеле Охрид и Струга на 7-8 ноември 1944, веќе станало јасно дека се ближи крајот на фашистичкита окупација на македонските територии. Меѓутоа, Мурат Лабуништа со војската успеал да се брани дури до 21 ноември водејќи жестоки битки со неколку партизански бригади кои биле пратени во Лабуништа.

Во борбите посебно се истакнала неговата жена која останала да им чува грб, сè додека неговата војска не се повлекла на територијата на Албанија. Само таа покосила десетици комунистички војници и се борела до смрт со партизаните. Поради штетата која им ја нанел на партизаните и многумина злосторства врз македонското христијанско население, бил нарекуван балистички ѕвер.

Бил убиен во 1946 година од страна на албанските партизани, а по наредба на генерал-штабот на НОБ на Југославија на мостот кај селото Шупензи, близу градот Пешкопеја во денешна Албанија.

Извор

Поезија од МУРАТ ЛАБУНИШТИ

Од брановите на душата

1

Далеку од вас, блед, стојам... како мртва муза, Далеку од вас, се нишам – ко суво дрво, Како орел со исечени крилја, Болен пловам врз море полно со горчина!

2

Ги бројам и ѕвездите, и заборавените месечини... ... Се појавуваат како виножито – умираат како изгасена искра! Често согорувам, жив вулкан сум Зашто сатаната ме фрли како риба на суво!

3

Кога со копнеж ја гледам вашата слика, Со тага и болка ја трпам својата несреќа! ... Душата не ми се смирува, ноќите ми минуваат без сон... А гласот на очајот гори, станува пепел!

4

Многу ве восхитувам, како што и не се сомневате, Во божествени виденија раните ми ги лекувате! Една ангелска душа ми дава сила Да светам како свеќа... да леам солзи како извор!

5

Кога во сон ве гледам со инспирација, Ах... колку се радувам, себеси не се препознавам. А кога се будам – зачуден, гледам каде сум, Невин во темнината... ја проколнувам оваа несреќа... И, со длабоко „Ах“, ги затворам очите – паѓам Како метеор во некоја „Џиновска Шума“!

6

Овој свет е борба полна со маки, Демоните на тиранијата ги берат најсвежите плодови. А интелигенцијата ја менува својата мисија, Произведува „гангстери“ за да освојуваат престоли!

7

Океанот на животот нема крај, Не може да се најде остров каде да се одмори. ... Полека се вратив кон своето почетно место, ... Себеси да се проучам во низа цели... Зашто, оние што долго талкаат во мисли, Некои полуделе, а некои се удавиле!

8

Духовниот свет е огледало на мистерии, Ако не го разбереш, ќе потонеш, нема да се спасиш! Ако сакаш да ги видиш Рајот и Пеколот, Треба да го запознаеш целиот свет со сè што е во него. Рајот е плод на чистата душа, Храм на добрината, дела благословени. Тоа е светлина што никогаш не згаснува. А пеколот се луѓето со злобни срца, проколнати, Кои со своите грди дела го нагрдиле светот, И сосема го заборавиле својот Создател!

9

Ниту морето, ниту Дримот, ниту убавото езеро, Ниту сребрената вода, чиста и вкусна, Ниту плодните полиња, полни со магични цвеќиња, Ниту зелените шуми што се слика на убавината, Ниту мелодиите на птиците во пролетта, Ниту тивкиот зефир во летните жештини, Ниту Сонцето, Месечината, Небото, Ѕвездите... Ниту сите хармонии што Бог ги создал, Не ја утешуваат мојата душа и срце, Ниту пак моите желби можат да ги исполнат.

10

Само делото на чистиот дух ме радува, Ми ја одзема тагата, копнежот – ми го разјаснува светот! Огнот на љубовта ме тера да застанам, Пред Бога да се молам, да се поклонувам... Светлината на процутот ме прави занесен, Толку што, од радост, започнувам да плачам!

Дебар, Ноември 1942 год.

Извор и превод од албански