Murat Labunishta ishte një revolucionar shqiptar dhe anëtar i organizatës Bali Kombetar nga Labunishta.

Ai lindi më 14 gusht 1909 (sipas disa burimeve, 1913) në fshatin Labunishtë, në rajonin e Strugës, në një familje të respektuar. Arsimin fillor e përfundoi në Labunishtë, ndërsa atë të mesëm në Sarajevë, Bosnje dhe Hercegovinë. Fliste rrjedhshëm shqip, maqedonisht, turqisht, frëngjisht dhe italisht.

Në vitin 1935, autoritetet e Mbretërisë së Jugosllavisë e dëbuan Muratin dhe vëllain e tij nga vendi, pas së cilës ata u vendosën në Shqipëri. Ai punoi në disa shtëpi botuese që botuan veprat e tij. Nga fundi i vitit 1939 deri në tetor të vitit 1943, punoi si sekretar në prefekturën e Pejës.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore u bë sundimtari absolut i rajonit në Strugë të njohur si Drimkoll, në shpatet e malit Jabllanicë, me qendër në fshatin Labunishtë. Ishte një personalitet shumë karizmatik dhe strateg i madh ushtarak. Në fillim të luftës, u kthye në Labunishtë. Ishte anëtar i komandës kryesore të organizatës nacionaliste madhështore shqiptare „Bali Kombetare“.

Pas kthimit në Labunishtë, themeloi një organizatë të quajtur Ruajtësit e Drejtësisë dhe kishte marrëdhënie të afërta me gjermanët. Ishte mbrojtës i shqiptarëve gjatë luftës, por gjithashtu mbrojti popullsinë kristiane dhe nuk u lejoi shqiptarëve të hakmerren ndaj popullsisë kristiane për krimet e ushtrisë serbe në nëntor 1913, kur u qëlluan gjashtë intelektualë nga Labunishta së bashku me imamin në vendin e quajtur Krasta, për të cilën ekzistonte dëshira për hakmarrje. Këtë e kanë konfirmuar edhe vetë të krishterët e kohës. Partizanët i ofruan post komandanti në brigadat në Maqedoninë Perëndimore, por ai i refuzoi kategorikisht, pasi ishte kundërshtar i madh i komunizmit dhe qëndroi besnik deri në fund mbretit shqiptar Ahmed Zogu.

Kur partizanët morën Ohër dhe Strugë më 7-8 nëntor 1944, u bë e qartë se afronte fundi i okupimit fashist në territoret maqedonase. Megjithatë, Murat Labunishta së bashku me ushtrinë e tij mbrojti deri më 21 nëntor duke zhvilluar beteja të ashpra me disa brigada partizane të dërguara në Labunishtë.

Gjatë betejave u dallua veçanërisht gruaja e tij, e cila qëndroi për t’iu mbrojtur në krah, derisa ushtria e tij u tërhoq në territorin shqiptar. Vetëm ajo vrau dhjetëra ushtarë komunistë dhe luftoi deri në vdekje me partizanët. Për shkak të dëmeve që u shkaktoi partizanëve dhe shumë krimeve kundër popullsisë maqedonase kristiane, u quajt bestia balliste.

U vra në vitin 1946 nga partizanët shqiptarë, me urdhër të shtabit të përgjithshëm të LNÇ të Jugosllavisë në urën pranë fshatit Shupenzë, afër qytetit Peshkopi në Shqipërinë e sotme.

Burimi

Poezi nga MURAT LABUNISHTI

Nga valët e shpirtit

1

Larg jush, i zbehtë, qëndroj... si një muzë e vdekur, Larg jush, lëkundem – si pemë e thatë, Si shqiponja me krahë të prerë, Sëmurë notoj në një det plot hidhërim!

2

I numëroj yjet dhe hënat e harruara... ... Shfaqen si ylber – vdesin si shkëndija e fikur! Shpesh digjem, jam vullkan i gjallë Sepse satana më hodhi si peshk në tokë të thatë!

3

Kur me ëndërr shikoj portretin tuaj, Me trishtim dhe dhimbje bart fatkeqësinë time! ... Shpirti nuk më qetësohet, netët kalojnë pa gjumë... Dhe zëri i dëshpërimit digjet, bëhet hi!

4

Ju admiroj shumë, ashtu siç nuk dyshoni, Në vizione hyjnore më shëron plagët! Një shpirt engjëllor më jep forcë Të shkëlqej si qiri... të derdh lot si burim!

5

Kur në ëndërr ju shikoj me frymëzim, Ah... sa gëzohem, veten nuk e njoh. E kur zgjohem – habitur, shikoj ku jam, I pafajshëm në errësirë... mallkoj këtë fatkeqësi... Dhe me një “Ah” të thellë, mbyll sytë – bie Si meteor në një “Pyll Gjigant”!

6

Ky botë është betejë plot mundime, Demonët e tiranisë mbledhin frytet më të freskëta. Dhe inteligjenca ndryshon misionin e saj, Prodhon “gangsterë” për të pushtuar fronet!

7

Oqeani i jetës nuk ka fund, Nuk gjen ishull ku të pushojë. ... Ngadalë u riktheva në vendin e parë, ... Veten të studioj në shumë qëllime... Sepse, ata që udhëtojnë për një kohë të gjatë në mendime, Disa kanë marrë rrugë çmendurie e disa janë mbytur!

8

Bota shpirtërore është pasqyrë e mistereve, Nëse nuk e kupton, do të fundosesh, nuk do shpëtosh! Nëse dëshiron të shohësh Parajsën dhe Ferrin, Duhet ta njohësh botën me gjithçka që ka. Parajsa është fryt i shpirtit të pastër, Tempull i mirësisë, vepra të bekuara. Është dritë që kurrë nuk shuhet. Dhe ferri janë njerëzit me zemra të liga, të mallkuar, Të cilët me vepra të shëmtuara e kanë deformuar botën, Dhe tërësisht kanë harruar Krijuesin e tyre!

9

As deti, as Drini, as liqeni i bukur, As uji i argjendtë, i pastër dhe i shijshëm, As fushat pjellore, plot me lule magjike, As pyjet e gjelbra që janë imazhi i bukurisë, As meloditë e zogjve në pranverë, As erëzimi i butë në verë të nxehtë, As Dielli, Hëna, Qielli, Yjet... As të gjitha harmonitë që Zoti ka krijuar, Nuk i qetësojnë shpirtin dhe zemrën time, As dëshirat e mia nuk mund t’i plotësojnë.

10

Vetëm veprat e shpirtit të pastër më gëzojnë, Më largojnë trishtimin, mallin – më qartësojnë botën! Zjarri i dashurisë më bën të ndalem, Të lutem para Zotit, të përkulem... Drita e lulëzimit më bën të mrekulluar, Deri aty, që nga gëzimi filloj të qaj!

Debar, nëntor 1942.

Burimi dhe përkthimi nga shqipja