Çdo ditë flasim për të bukurën – për Labunishtën si vend i kulturës, traditës dhe mikpritjes. Por ndonjëherë, në pasqyrën e realitetit, shfaqen çarje më shpesh. Jo nga koha, por nga gurët. Gurë të hedhur nga duart e atyre që duhet të ndërtojnë të ardhmen – të rinjtë.

Një pasqyrë e re sferike, e vendosur për sigurinë e të gjithëve, nuk zgjati shumë. Shpejt u kthye në një objekt goditjeje. Jo për shkak të motit, por për shkak të mungesës së edukatës.

Kur një fëmijë hedh një gur, nuk duhet të thyhet vetëm pasqyra – duhet të thyhet heshtja. Heshtja e prindit që hesht, e mësuesit që mbetet vetëm, e fqinjit që nuk dëshiron "të përzihet". Ndërkohë, hedhin gurë, rrugë, grafite dhe copa fëmijërie të zemëruar.

Çdo çarje në atë pasqyrë nuk është rastësore – ajo është simbol. Simbol i sa larg jemi nga vlerat që predikojmë. Dhe po, ndoshta ajo pasqyrë nuk flet, por ne duhet të flasim. Të flasim me fëmijët, me prindërit, me veten tonë. Prandaj, para se të fluturojë gur tjetër, pyete veten:

"Çfarë shoh në atë pasqyrë?"
Nëse sheh të ardhmen – ndalo.
Nëse sheh zemërim – bisedo.
Nëse sheh boshllëk – fillo të ndërtohesh.

Sepse pasqyra është më shumë se një copë metali dhe qelqi. Ajo është reflektim i nesh. Dhe Labunishta meriton të shohë një pamje më të bukur.

Muaz Demishoski shkroi për incidentin:

"Thyerja e pasqyrave për sinjalizim, shkatërrimi i parqeve, muret me grafite pa kuptim, nuk janë vetëm “shaka fëmijësh”. Kjo është një veprim i vetëdijshëm mosrespektimi ndaj punës së të tjerëve, shoqërisë dhe të ardhmes. Dikush ka investuar para, kohë, përpjekje – për sigurinë e të gjithëve. Ndërsa dikush tjetër, pa asnjë respekt, me një gur e shemb tërë atë.

Problemi nuk është vetëm tek fëmijët. Problemi është mungesa e kufijve të lejueshëm tek fëmijët, edukimi, për shembull. Kur të rriturit heshtin, kur prindërit harrojnë rolin e tyre, kur shkollat nuk kanë mbështetje, atëherë rritet një brez i trazuar që nuk e di se çfarë është rregulli, e jo më turpi."

Rahim Islamoski për një incident të ngjashëm disa vite më parë tha:

"Që në ditën kur u vendos kjo pasqyrë sferike, ra në një sulm të pashpresë nga heronjtë tanë të rinj. Heronj! Përderisa ka shkronjën "a" në "Heronj", situata nuk është alarmante, por nëse ajo shkronjë zhduket, atëherë nga "Heronj" kalohet në... 😃

Nuk është që nuk dinim çfarë i pret këto pasqyra, nuk është që nuk dinim sa gurë do të hanë për darkë, por dinim që nuk kanë gojë për t’u thënë. 😃 Të dashur heronj, kur hidhni gurë, nuk godisni pasqyrën, po godisni veten, sepse ajo pasqyrë është juaja.

Të dashur heronj, kur therni pasqyrën, në të vërtetë prisni imazhin për veten tuaj. Para se të hidhni gurin, shikoni fytyrën tuaj në pasqyrë dhe pyesni veten, a meriton ajo fytyrë në pasqyrë një gur të tillë. Nëse përgjigjja juaj është "PO", atëherë hidhni dhe mos mendoni se problemi është tek të tjerët."