Her gün güzel olanı konuşuyoruz – Labunista'yı kültür, gelenek ve misafirperverlik yeri olarak. Ancak gerçekliğin aynasında giderek daha sık çatlaklar ortaya çıkıyor. Zamanın değil, taşların. Geleceği inşa etmesi gerekenlerin – gençlerin – attığı taşlar.

Herkesin güvenliği için yeni yerleştirilen küresel ayna uzun dayanmadı. Hızla hedef haline geldi. Hava koşullarından değil, terbiyesizlikten.

Çocuk taş attığında sadece aynanın kırılması gerekmez – sessizlik kırılmalıdır. Konuşmayan ebeveynin, yalnız bırakılan öğretmenin, "karışmak istemeyen" komşunun sessizliği. Bu arada taşlar, sokaklar, grafitiler ve öfkeli çocukluğun parçaları karışıyor.

O aynadaki her çatlak tesadüfi değildir – o bir semboldür. İnandığımız değerlerden ne kadar uzağa düştüğümüzün simgesi. Ve evet, belki o ayna konuşmaz ama bizim konuşmamız gerekir. Çocuklarla, ebeveynlerle, kendimizle konuşmalıyız. Bu yüzden, bir sonraki taş uçmadan önce kendine sor:

"O aynada ne görüyorum?"
Geleceği görüyorsan – dur.
Öfkeyi görüyorsan – konuş.
Boşluğu görüyorsan – inşa etmeye başla.

Çünkü ayna sadece bir metal ve cam parçası değil. O bizim yansımamız. Labunista daha güzel bir görüntüyü hak ediyor.

Muaz Demişoski olayı şöyle yazdı:

"Sinyalizasyon aynalarının kırılması, parkların tahrip edilmesi, anlamsız grafitiler… Bunlar sadece “çocuk şakaları” değildir. Başkalarının emeğine, topluma ve geleceğe karşı bilinçli bir saygısızlıktır. Birileri para, zaman ve emek harcamıştır – herkesin güvenliği için. Ama bir başkası saygısızca bir taşla her şeyi yıkıyor.

Sorun sadece çocuklarda değil. Sorun çocuklarda izin verilen sınırların, örneğin disiplinin olmamasıdır. Yetişkinler susunca, ebeveynler rollerini unuttuğunda, okullar destek almadığında huzursuz bir nesil oluşur; düzenin ne olduğunu bilmeyen, utancı ise daha az bilen bir nesil."

Rahim İslamoski benzer bir olay hakkında birkaç yıl önce şunları söyledi:

"Bu küresel ayna daha kurulurken günün aynı anında genç kahramanlarımızın acımasız saldırısına uğradı. Kahramanlar! "Kahramanlar" kelimesinde 'a' harfi olduğu sürece durum alarm verici değil, ama eğer 'a' kaybolursa, o zaman “Kahramanlar”dan... 😃

Bu aynaların ne beklediğini bilmiyorduk demiyorum, kaç taş yiyeceklerini bilmiyorduk demiyorum; ama söyleyecek ağızları olmadığını biliyorduk. 😃 Sevgili kahramanlar, taş attığınızda aynayı değil, kendinizi vuruyorsunuz çünkü o ayna sizin.

Sevgili kahramanlar, aynayı kırmak aslında kendinize dair resmi kırmaktır. Taş atmadan önce aynada kendi yüzüne bak ve kendine sor, aynadaki o yüz böyle bir taşı hak ediyor mu? Cevabın “EVET” ise at ve düşünme, sorun başkasındır."