A po thua . erdhe për Bajramin? - Erdha Mirë se erdhe, kur ikove? - amm prit thuaj ende nuk kam ardhur, po përpiqesh të më nxjerrësh. Bajrami po vjen dhe ikim.

Vazhduat për argëtim, në qendër kafe për të pirë. Plot njerëz. Përshëndetesh me njërin, përshëndetesh me tjetrin. Kjo është jeta jonë. Pas dhjetë minutash sërish sheh dikë që do të thërrasë pas teje: ,,O vëlla, ku ke qenë, mirë se erdhe. Përse nuk njoftove? Ej telefoni nesër të bëjmë një iftar në Strugëf." I përgjigjesh: ,,Vallë vëlla, nuk mundem, erdha sot, kam edhe dy-tre iftare, nëna është e zemëruar, duan të hanë në shtëpi. Në arife nuk shkohet në iftar, këtë vit e kam planifikuar gjithë Ramazanin të qëndroj. Plani është por e di që nuk mund ta bëj këtë vit gjithashtu. Nga fshati pas teravisë dalin shumë në të gjitha anët. Imagjino, dhe dyqanet e mishit punojnë deri në 12. Bajrami po vjen pas disa ditësh. Disa do të pyesin në cilën xhami do të shkojmë për Bajram? U thua njëri lart, tjetri poshtë, por këtë vit ndoshta për herë të parë do të shkoj. Shkon në shtëpi, nëna pret me thonj. Mirë se erdhe. Çfarë tha imami? A kishte njerëz? Plot, si çdo vit. Po more bir, këtu është Ramazani më i bukur. Me njerëz gjithçka është më personale. Ja ku po kalojnë edhe disa ditë, pastaj Bajrami do të kalojë dhe të gjithë do të ikin përsëri. Ule tani dhe mos u lodh shumë me ikjet. Gjuet të dridhen si të kujtohet dikush ikjet – çfarë do për darkë? Do të bësh diçka apo gjellë? Dhe kështu kaloi një ditë. Tjetra doli prapë. Në mesditë qetësi. Vjen ezani. Kryen faljen, del dhe sheh. Shtëpiakët kanë zënë radhë. Disa marrin bukë, disa kërkojnë tulumbi por kanë mbetur vetëm disa sallata. Të gjithë me disa çanta plastike. Nga kënaqësia me radhë shkon dhe bën pazar diçka. Dhe si zakon, dikush në ditën i kërkon falje dhe shpërndan ëmbëlsira nga fshati. Dhe kështu shkove për domate dhe mendove nëse ia vlen të kishit shkuar në punë në mërgim? Më mirë është Ramazani dhe do të vish. Asgjë nuk të nervozon. Nuk bëjnë biseda për politikë apo diçka tjetër. Mund të bisedosh në tema fetare. Secili interpreton diçka. Thuaj atë që ke menduar. Dhe blen përsëri rroba të reja. Edhe pse me vete ke një suitë për vete dhe fëmijët. Prapë blen për kënaqësi këtu dhe shkëlqen pak nga banka për të bërë lekët e vogla. Si fëmijët kështu presin Bajramin. Lekë për t’u dhënë. Kështu u rritëm të gjithë, sa herë numëronim lekët për të mos munguar ndonjë miliardë. Lexon dhe më tej… lexon pse të mos lexosh, edhe vetë e di kështu që është. Nese nuk është kështu thuaj fjalë gabon. Por e di çfarë do thuash tani. ,,Atyre nuk ke gabim". Nuk gabon, si të gabosh. Ka dikë në fshat që nuk është i lidhur me mërgimin? Shtëpiakët jo, por fëmijët shkuan lart. Të gjithë kanë nga një nip atje që rritet. Dhe kohët e fundit kanë ardhur dhe shtëpitë janë gëzuar. Dhe arifa erdhi, shtëpitë ndjehen me erë të ushqimit. Gjellë. Po, po gjellë, qepë me mish, prej kohësh kështu ka mbetur dhe vazhdojnë. Iftar, ndez cigare dhe dëgjon pleqtë që flasin. Kaloi Ramazani, Allahu e pranoftë. Viti tjetër inshallah ta presim. E vështirë për ata që nuk e mbajtën falas. Edhe më thonë mamasë, ik shko për aksham të bisedosh nëse nesër është sabah… Kjo është vëlla me këtë tekst do të vazhdojmë në ditën e Bajramit. Jemi dakord që kështu është mërgimi? Thuaj në komentet a është kështu ju e dini më mirë.