Некои веќе пристигнаа, а за викенд, иншаллах, се очекува да пристигнат и останатите. Патиштата повторно водат кон домот, кон родното Лабуништа.

Нашите гурбетчии ги пакуваат куферите, но уште повеќе ги пакуваат срцата – полни со копнеж, радост и љубов. Деновиве ги користат за шопинг, не како обврска, туку како начин да ја спакуваат мислата „те мислев“ во мал подарок. За најмалите, за најблиските, за домот што трпеливо чека.

Во Лабуништа времето како да застанало меѓу едно „ЧА ДОЈДЕТ“ и тивко воздишување од радост. Куќите се чистат, дворовите се средуваат, а прозорците почесто се отвораат – како први да ги видат оние што одамна се чекаат. Мајките бројат часови, татковците стојат на прагот, а децата со нетрпение го следат патот.

Селото дише поинаку кога се ближи нивното враќање. Во секоја кујна се враќаат старите мириси, во секој дом има спремена приказна, а во секое срце – надеж и топлина. Срцата треперат од радост, а очите се полнат со солзи уште пред да се видат првите светла на селото.

Лабуништа повторно ќе дише појако – со смеа, со гласови, со живот. Улиците ќе се наполнат со чекори, дворовите со смеа, а домовите со светлина. Доаѓањето на нашите гурбетчии не е само враќање дома, туку празник за целата заедница.

Ова се денови за средби со стари пријатели, долги разговори до доцна во ноќта, раздвижени кафулиња и локали, и за создавање нови спомени таму каде што започнале старите. Поддржете го локалното, уживајте во домашното и почувствувајте го духот на местото што секогаш ве чека.

Лабуништа не е само точка на картата – таа е чувство. Чувство на припадност, мир и прегратка што трае подолго. Добредојдовте дома. Лабуништа ве чекаше.