Disa kanë arritur tashmë, dhe për fundjavë, inshallah, pritet të mbërrijnë edhe të tjerët. Rrugët përsëri çojnë drejt shtëpisë, drejt Labunishtë, vendlindjes.

Punëtorët tanë në emigracion po paketojnë valixhet, por edhe më shumë po paketojnë zemrat – të mbushura me mall, gëzim dhe dashuri. Këto ditë i shfrytëzojnë për pazar, jo si detyrë, por si mënyrë për të paketuar mendimin „të kam menduar“ në një dhuratë të vogël. Për më të vegjlit, për të afërmit, për shtëpinë që pret me durim.

Në Labunishtë koha sikur ka ndaluar mes një „KUR DO VJENI“ dhe një frymëmarrjeje të butë nga gëzimi. Shtëpitë pastrohen, oborret rregullohen, dhe dritaret hapen më shpesh – si për t'i parë të parët ata që janë pritur prej shumë kohësh. Nënat numërojnë orët, baballarët qëndrojnë në derë, dhe fëmijët ndjekin me padurim rrugën.

Fshati merr frymë ndryshe kur afrohet kthimi i tyre. Në çdo kuzhinë rikthehen aromat e vjetra, në çdo shtëpi ka një histori të përgatitur, dhe në çdo zemër – shpresë dhe ngrohtësi. Zemrat dridhen nga gëzimi, dhe sytë mbushen me lot edhe para se të shfaqen dritat e para të fshatit.

Labunishta do të marrë frymë më fuqishëm përsëri – me të qeshura, me zëra, me jetë. Rrugët do të mbushen me hapa, oborret me të qeshura, dhe shtëpitë me dritë. Ardhja e punëtorëve tanë në emigracion nuk është vetëm kthim në shtëpi, por një festë për gjithë komunitetin.

Këto janë ditë takimesh me miq të vjetër, biseda të gjata deri vonë gjatë natës, kafene dhe lokale të gjalla, dhe krijim i kujtimeve të reja aty ku filluan ato të vjetrat. Mbështetni atë lokale, shijoni atë vendase dhe ndjeni shpirtin e vendit që gjithmonë ju pret.

Labunishta nuk është vetëm një pikë në hartë – ajo është ndjenjë. Ndjenjë e përkatësisë, paqes dhe përqafimit që zgjat më gjatë. Mirësevini në shtëpi. Labunishta ju ka pritur.