Веднаш покрај Долната Џамија, стои една стара чешма. Каменот ѝ е испукан, но сè уште мириса на вода и време. Години наназад, тука се собирале луѓе — да наполнат шише, да се разладат, да поразговараат. Чешмата не е само извор, туку место што поврзува.

Во секое село има нешто што раскажува тивка приказна. Во Лабуништа, тоа се токму овие чешми — скромни, но живи сведоци на минатото. Од нив некогаш пиеле патници, деца и селани што се враќале од работа. Денес, некои стојат заборавени, други сè уште течат, но сите ја носат истата порака: водата значи живот.

Дојде време повторно да им се вратиме. Да ги исчистиме, да ги обновиме и да им дадеме нов живот. Не само заради убавина, туку заради почит кон местото и луѓето што живеат овде.

Обновувањето на чешмите е повеќе од градежна работа — тоа е општествен чин, начин да се зачува нешто што им припаѓа на сите. Вода што ќе продолжи да тече со години ќе ја гаси жедта на човек, птица или патник — и ќе остане како тивок потсетник на добрина што не престанува.

Замислете ги тие чешми повторно живи — со природен камен, со чиста вода и со едноставна убавина што се вклопува со околината. Секој што ќе застане покрај нив ќе почувствува мир, како да се враќа нешто старо и вредно во живот.

Ова не е само обновување на камен и метал — тоа е враќање на идентитетот на Лабуништа, на нешто што го поврзува народот со земјата, водата и времето. Можеби токму во една мала чешма се крие најголемата лекција: дека добрината, колку и да е скромна, ако е искрена — трае вечно.

Да почнеме токму од оваа чешма, покрај Долната Џамија. Мал чекор, но доволен за да се потсетиме колку убаво е кога заедно правиме нешто што остава трага.