Menjëherë pranë Xhamisë së Poshtme qëndron një çezmë e vjetër. Guri i saj është i dëmtuar, por ende kushtron ujë dhe kohë. Për vite me rradhë, njerëzit mblidheshin këtu — për të mbushur shishe, për t'u freskuar, për të biseduar. Çezma nuk është vetëm një burim, por një vend që lidh.

Në çdo fshat ka diçka që tregon një histori të qetë. Në Labuništa, janë pikërisht këto çezma — dëshmitarë të thjeshtë, por të gjallë të së kaluarës. Dikur, prej tyre kanë pirë udhëtarë, fëmijë dhe banorë që ktheheshin nga puna. Sot, disa qëndrojnë të harruara, të tjerat ende rrjedhin, por të gjitha mbajnë të njëjtën mesazh: uji është jetë.

Ka ardhur koha t'u kthehemi sërish. T'i pastrrojmë, t'i rinovojmë dhe t'u japim një jetë të re. Jo vetëm për bukuri, por për respekt ndaj vendit dhe njerëzve që jetojnë këtu.

Rinovimi i çezmave është më shumë se punë ndërtimi — është një akt shoqëror, një mënyrë për të ruajtur diçka që i përket të gjithëve. Ujë që do të vazhdojë të rrjedhë për vite do t'i shuajë etjen e njeriut, zogut apo udhëtarit — dhe do të mbetet një kujtesë e heshtur e mirësisë që nuk ndalet.

Imagjinoni ato çezma përsëri të gjalla — me gur natyral, me ujë të pastër dhe me bukurinë e thjeshtë që përshtatet me mjedisin. Çdo kush që ndalet pranë tyre do të ndjejë paqe, si të rikthehet diçka e vjetër dhe e vlefshme në jetë.

Kjo nuk është vetëm rinovim i gurit dhe metalit — është rikthim i identitetit të Labuništës, i diçkaje që lidh popullin me tokën, ujin dhe kohën.

Ndoshta në një çezmë të vogël fshihet mësimi më i madh: se mirësia, sa modest edhe të jetë, nëse është e sinqertë — zgjat përjetësisht.

Le të fillojmë pikërisht nga kjo çezmë, pranë Xhamisë së Poshtme. Një hap i vogël, por i mjaftueshëm për të kujtuar sa e bukur është kur bashkë bëjmë diçka që lë gjurmë.