Ne kujtojmë kohët kur rrugët e Labunishtë ishin zemra e fshatit. Edhe pse kishte më pak njerëz, kishte më shumë jetë. Në çdo cep – dyqan, para çdo dere – biseda, të qeshura që dëgoheshin deri vonë në natë. Njerëzit lëviznin, përshëndeteshin, ndaleshin "për pak fjalë", dhe rrugët frymëmarrnin me bashkëpunim dhe ngrohtësi.

Sot, kur ecim në të njëjtat rrugë, në to ende jeton kujtimi i asaj gjallërie. Por gëzimi i vërtetë kthehet vetëm kur ktheheni ju – mërgimtarët tanë. Me çdo ardhje, me çdo derë të hapur dhe dritë ndezur, rrugët rilindin përsëri. Dëgjohet zëri i fëmijëve, ndjehet lëvizja, kthehet shpirti i Labunishtë.

Prandaj, nga zemra – falënderime për të gjithë mërgimtarët tanë. Ju jeni ata që e mbushni përsëri rrugën me gëzim, jetë dhe shpresë që Labunishtë do të ketë gjithmonë një puls, pavarësisht se ku na ka çuar rruga.

Përveç dyqaneve dhe zanateve ekzistuese, do të ishte veçanërisht bukur që rrugët e Labunishtë të pasuroheshin përsëri me biznese të vogla, të përditshme që i japin shpirt vendit dhe e lehtësojnë jetën.

Të ketë më shumë mjelës me qumësht të freskët dhe produkte bulmeti shtëpiake, dyqane me perime dhe fruta – gjithmonë të freskëta dhe lokale, vende për bluarjen e kafesë, ku aromat përhapen në rrugë dhe zgjojnë kujtime, floristike që sjellin ngjyra dhe gëzim në çdo ditë, dyqane me dhurata – për ditëlindje, festa dhe momente të veçanta, studio e vogël fotografi për fotografi familjare dhe kujtime që zgjasin, dyqane me suvenire, të cilat tregojnë historinë e Labunishtë për çdo vizitor.

Këto biznese të vogla nuk janë luksi, por nevojë. Ato sjellin më shumë lëvizje, më shumë biseda dhe më shumë jetë në rrugë. Me to, Labunishtë nuk do të ishte vetëm një vend për të jetuar, por një komunitet i vërtetë që frymon, zhvillohet dhe ruan ngrohtësinë e tij – veçanërisht kur mërgimtarët tanë janë në shtëpi dhe kthejnë gëzimin aty ku i takon.