Me trishtim dhe zhgënjim të madh shohim pamjet nga oborri i shkollës dhe godina e shkollës. Në vend të një vendi ku fëmijët do të mësojnë, do të ushtrojnë sport dhe do të rriten, jemi dëshmitarë të një fasade të shkatërruar, mureve të dëmtuara dhe mbeturinave të shpërndara. Kjo shkollë nuk është pronë private e askujt – ajo është jonë, e të gjithë banorëve të Labunishti. Është ndërtuar me punë dhe mjete për të mirën e brezave aktuale dhe të ardhshme. Çdo dëmtim do të thotë shpenzim shtesë që paguajmë përsëri të gjithë ne.

Të dashur të rinj, forca nuk qëndron në shkatërrim, por në krijim dhe ruajtje. Shembull i vërtetë është ai që hedh mbeturinën në koshnicë, ruan bankën, respekton shkollën dhe i tregon shokut të tij kur ai bën diçka të gabuar.

Të tregojmë që Labunishti është vend i kulturës, edukimit dhe përgjegjësisë. Të mos lejojmë që disa veprime të papërgjegjshme të dëmtojnë reputacionin e gjithë fshatit.

Allahut xh.sh. në Kuran thotë: „...Dhe mos bëni rrëmujë në Tokë, pasi aty është vendosur rendi.“ (El-Araf, 56)

Të ruajmë atë që është tonë, sepse shkolla e pastër dhe e rregullt është krenari për të gjithë komunitetin, dhe shkatërrimi i saj është turp për të gjithë.

Të jemi brez që ndërton, jo që rrënon.