Bajrami është. Gëzim është. Lumturi është. ...por nuk është njësoj...por do të bëhet njësoj.

Bajrami është, agjëruesi gëzohet për mëshirën, për shpërblimin, jo-agjëruesi gëzohet për festën, është gëzim, është lumturi. Është bukur, por nuk është njësoj. Dikush është në shtëpi me të gjithë, ndërsa dikush po vuan në shpirt derisa vazhdon tingulli i telefonatave në Viber, derisa përpiqet ta marrë gjyshen dhe nënën. Tingulli që shumë e urren, por njëkohësisht shumë e do. E urren sepse sa mirë do të ishte pa këto thirrje për t’i parë ato, dhe e do sepse mendon se të paktën ata i kanë. Në anën tjetër, si zakonisht, gjyshja hap e para sepse është më guximtare, mund të fshehet, ndërsa nëna pak e fshehur, e sheh që është i huaj por nuk shfaqet plotësisht. Filloni nga vetja, dhe pastaj gjithçka do të shfaqet vetë. Është bukur, ndonjëherë është edhe e kundërta, por plagët, dhimbjet, ato janë. Nuk është njësoj.

Tjetri thotë: „Që të kisha dikë për t’i thirrur, jo Viber, do të telefonoja në WhatsApp, Messenger, madje edhe në telefonin fiks do të gjeja dikë dhe do të thirresha!“, por fatet janë të shkruara. Nuk është njësoj.

I katërti, i ngjashëm me orizin e mëngjesit, dhe vetëm numëron, numëron stolitë në tryezë dhe gjithmonë i mungon një këngë, nuk heq dorë, numëron nga njëra anë, pastaj nga tjetra, në mënyrë që rastësisht të mos numërojë mirë rreshtin e parë. Nuk është fajtor, deri dje tërë anëtarët ishin për numër. Eh, sa do mungojë, pastaj do kenë mungesë, pastaj do kenë tepër, pastaj prapë do mungojë. Një ditë do mungosh edhe ti, dhe dikush do të numërojë ty. Kështu duhet, duhet të mbahet balanci. Një ligj. Nuk është njësoj.

Ka edhe të pestë, të gjashtë, dhe pafund, por hej Bajrami është, gëzim është, lumturi është! E buzëqesh, e gëlltit, dhe kujto pse agjëron, pse je krijuar. Thuaj “Elhamdulilah”, përqafo duart, dhe do të jetë njësoj.

Bajrami është. Gëzim është. Lumturi është. Është njësoj.

Për shumë vite të dashur miqtë e mi. Për shumë vite Bajramin. Bayram Şerif Mübarek Olsun. Eid Mubarak. ❤❤❤